Davranışsal Kamu Politikası

Bu neden kamu değeri açısından önemlidir

Kamu politikasının çoğu hâlâ yurttaşların her mektubu okuduğu, her seçeneği beyan ettikleri tercihlere karşı tarttığı ve sonuca göre hareket ettiği varsayılarak tasarlanır. Psikoloji ve iktisattaki onlarca yıllık araştırma, çoğu kararın gerçekte böyle alınmadığını gösteriyor: insanlar zihinsel kestirmelere dayanır, bir seçimin nasıl sunulduğundan etkilenir ve çoğu zaman gerçekte istediklerini söyledikleri şeyi değil bugün yapması en kolay olanı yapar. Bu boşluğu göz ardı eden bir lider, var olmayan bir yurttaş için politikalar kurmayı sürdürür, sonra "düşük yararlanma" veya "uyumsuzluğu" tasarıma değil yurttaşa yükler.

Kamu değeri kuramı bunu kanıt kadar operasyonel kapasite meselesi olarak ele alır. Bir yardım şeması, bir vergi ödeme sistemi ya da bir halk sağlığı kampanyası yasal olarak sağlam ve iyi fonlanmış olabilir ve karar anı kötü tasarlanmışsa yine de amaçlanan değeri teslim edilen değere dönüştürmekte başarısız olabilir (bkz. Konu 1.2 — Stratejik Üçgen: Meşruiyet, Değer ve Kapasite). Davranışsal kamu politikası, insanların gerçekte nasıl karar verdiğine dair kanıtı, politika belgelerinin nasıl karar verdiklerini varsaydığına değil kullanarak bu boşluğu kasıtlı kapatma disiplinidir.

Bunun bu yıl on yıl öncesinden daha çok önem taşıma nedeni, davranışsal tekniklerin birçok hükümetin araç setinde bir yeniliğten varsayılan bir araca dönüşmesidir; çoğu zaman tek bir tasarım seçiminin — önceden işaretlenmiş bir kutu, bir hatırlatma kısa mesajı, bir karşılaştırma tablosu — neredeyse sıfır marjinal maliyetle milyonlarca insana dağıtılabildiği dijital hizmetlere paketlenmiştir. Etik soruyu acil kılan tam da bu ölçektir: fark edilemeyecek kadar küçük, bütün bir nüfusa uygulanan bir değişiklik sonuçları önemli ölçüde kaydırabilir ve bir dürtmeyi bütçe kısıtlı bir kamu kuruluşuna çekici kılan aynı düşük maliyet, onu bir yasanın ya da harcama programının alacağı incelemeden geçmeden dağıtmayı da kolaylaştırır.

Son olarak, davranışsal kamu politikası daha geniş bir araç karışımının içinde durduğu için, onun yerini almadığı için önemlidir. Bir liderin başvurabileceği dört politika aracı ailesinden biridir — düzenleme, harcama ve vergilendirmenin yanında (bkz. Konu 3.2 — Kamu Politikası ve Politika Döngüsü) — ve onu bu daha geniş seçimden ayrılmış bağımsız bir disiplin olarak ele almak, kuruluşların bir yasanın ya da bütçe satırının gerçekte düzeltmesi gereken daha zor bir kararı önlemek için bir dürtme kullanmaları yoludur.

Temel kavramlar

Davranışsal iktisat, psikolojik, bilişsel ve toplumsal etkenlerin iktisadi kararları nasıl şekillendirdiğini, insanların tutarlı biçimde akılcı, iyi bilgilendirilmiş ve dar kendi çıkarını gözeten olduğu klasik varsayıma karşıt olarak inceleyen alandır (bkz. Davranışsal iktisat). Beş on yılda geliştirilen merkezî görgül bulgusu, katı akılcılıktan sapmaların toplamda birbirini götüren rastgele gürültü olmadığıdır; sistematiktir, öngörülebilirdir ve dolayısıyla bir politika tasarımcısının yalnızca hoş görmek yerine öngörebileceği bir şeydir.

Psikologlar Daniel Kahneman ve Amos Tversky, bunu mümkün kılan araştırma programını kurdu ve uzun bir sezgisel kestirmeler ve yanlılıklar dizisini belgeledi: çoğu zaman iyi işleyen ama belirli koşullar altında öngörülebilir hatalar üreten zihinsel kestirmeler (bkz. Daniel Kahneman; bkz. Amos Tversky). Bulunabilirlik sezgiseli, insanların örnekleri kolayca akla geldiğinde bir riski daha büyük yargılamasına yol açar; nadir ama çarpıcı bir zararın (bir köpekbalığı saldırısı, bir terör olayı) çoğu zaman yaygın ama dikkat çekici olmayan birinden (evde bir düşme) daha çok korkulmasının nedeni budur. Çapalama, ilk bir sayının, keyfî bile olsa, sonraki bir tahmini ya da müzakereyi çarpıtmasına yol açar. Kayıptan kaçınma, bir şeyi kaybetmenin eşdeğer miktarı kazanmanın hoşa gitmesinden kabaca iki kat daha acı verici hissedildiği anlamına gelir; bir politika değişikliğinin bir kayıp ya da kazanç olarak çerçevelenmesinin, gerçek içeriğinden bağımsız olarak insanların ona ne kadar güçlü direndiğini değiştirebilmesinin nedeni budur. Kahneman'ın 2011 tarihli Thinking, Fast and Slow kitabı bunun iki sistemli bir anlatımını popülerleştirdi: hızlı, sezgisel, büyük ölçüde otomatik bir yargı biçimi ve ancak etkin biçimde devreye girdiğinde birincisini kontrol edip geçersiz kılan daha yavaş, çaba gerektiren, kasıtlı bir biçim (bkz. Thinking, Fast and Slow). Kamu hizmetleri hakkındaki birçok karar dahil, gündelik kararların çoğu hızlı sistem tarafından alınır; karar anının tasarımının ona sağlanan bilginin içeriği kadar önem taşımasının nedeni tam olarak budur. Daha geniş anlamda bir bilişsel yanlılık, akılcı bir yargı normundan herhangi bir sistematik sapma örüntüsüdür ve belgelenmiş yanlılıklar kataloğu artık burada adı geçen ikisinin çok ötesine uzanır (bkz. Bilişsel yanlılık).

İktisatçı Richard Thaler ve hukuk bilimci Cass Sunstein bu araştırmayı, dürtme kuramını adlandıran ve popülerleştiren 2008 tarihli Nudge: Improving Decisions About Health, Wealth, and Happiness kitabıyla bir politika aracına çevirdi: bir seçimin sunuluş biçiminin herhangi bir yönü — seçim mimarisi — verilen kararı öngörülebilir biçimde etkiler ve bu mimari bu nedenle insanlara, üzerine düşünüldüğünde kendileri için seçecekleri şeyi seçmeleri için, hiçbir seçeneği yasaklamadan ya da iktisadi maliyetini önemli ölçüde değiştirmeden yardım edecek biçimde kasıtlı tasarlanabilir (bkz. Dürtme kuramı; bkz. Richard Thaler; bkz. Cass Sunstein). Bir dürtme, onların tanımına göre, kaçınılması kolay ve ucuz kalmalıdır; bir seçeneği kapatan ya da maliyetini önemli ölçüde artıran bir politika bir dürtmenin kendisi değil, dürtme kılığına girmiş düzenleme ya da vergilendirmedir (dürtmelerin daha geniş araç aileleri arasında nerede durduğu için bkz. Konu 3.2 — Kamu Politikası ve Politika Döngüsü).

Seçim mimarisi, dürtmelerin içinde durduğu daha geniş tasarım disiplinidir: bir kararın verildiği ortamın kasıtlı şekillendirilmesi (bkz. Seçim mimarisi). En bilinen tekniği, bir kişinin hiçbir şey yapmazsa otomatik olarak aldığı seçenek olan varsayılan seçenektir — atalet ve etkin seçimin çabası, vazgeçme neredeyse hiçbir şeye mal olmasa bile varsayılanları çarpıcı biçimde kalıcı kıldığı için önemlidir; örneğin emeklilik tasarrufu kaydını etkin bir seçim yerine varsayılan yapmanın, eşdeğer bir bilgilendirme kampanyasından çok daha fazla katılımı artırdığı tekrar tekrar bulunmuştur. Çerçeveleme, mantıksal olarak özdeş bilginin farklı terimlerle sunulmasıdır — "yüzde doksan hayatta kalma" ile "yüzde on ölüm" — altta yatan olgular değişmemiş olsa da insanların yaptığı seçimi güvenilir biçimde değiştirir. Toplumsal kanıt, insanların özellikle belirsizlik altında çevrelerindeki başkalarının yaptığı gibi görünen şeyi kopyalama eğilimini tarif eder ve bir hanenin enerji kullanımını komşularınınkiyle karşılaştıran ya da bir ilçedeki çoğu insanın vergisini zamanında ödediğini belirten mesajların arkasındaki mekanizmadır. Sadeleştirme, zamanında istemler ve istenen davranışı tamamlamayı kolaylaştırmak (daha az adım, önceden doldurulmuş bir form) diğer yinelenen tekniklerdir; Behavioral Insights Team'in yaygın kullanılan EAST çerçevesi uygulayıcı tavsiyesini dört sözcüğe sıkıştırır — bir davranışı Kolay, Çekici, Toplumsal ve Zamanında yapın.

En çok yayılan kurumsal örüntü, yaygın olarak "dürtme birimi" denen davranışsal içgörü birimidir: genellikle küçük, bir hükümete gömülü veya ona danışmanlık yapan, belirli müdahaleleri yeniden tasarlamak ve yeniden tasarımın ölçeklenmeden önce işleyip işlemediğini sınamak için — çoğu zaman küçük ölçekli rastgele deneyleri içeren — davranış bilimi yöntemlerini uygulayan uzman bir ekip (arketip için bkz. Behavioral Insights Team; 2010'da Birleşik Krallık Cabinet Office içinde kuruldu ve sonradan kısmen özelleştirildi). Örüntü o zamandan beri, değişen kurumsal biçimlerde, ulusal hükümetler, Organisation for Economic Co-operation and Development (OECD) ve Dünya Bankası tarafından benimsendi ve yöntemsel imzası — makul görünen bir yeniden tasarımın işleyeceğini varsaymak yerine bir müdahaleyi yayılmadan önce bir kontrol grubuna karşı sınamak — yararlandığı psikoloji kadar örüntü için önemlidir (buna bağlı olduğu değerlendirme yöntemleri için bkz. Konu 2.4 — Kamu Sektörü Ekonometrisi ve Program Değerlendirmesi).

Bütün bunların etrafındaki etik tartışma, Thaler ve Sunstein'ın dürtmenin arkasındaki felsefeye verdiği kendi adı olan özgürlükçü paternalizm üzerinde yoğunlaşır: tasarımcının kendi çıkarlarına hizmet ettiğine inandığı sonuçlara doğru insanları bilinçli olarak yönlendirmesi bakımından paternalist, aksi yönde seçmek için gerçek ve düşük maliyetli bir seçeneği korumaları — ve gerektirmesi gerekmesi — bakımından özgürlükçü (bkz. Özgürlükçü paternalizm). Eleştirmenler bu birleşimin tutarlı olup olmadığını sorguladı: bir varsayılan tam olarak çoğu insan vazgeçme seçeneğini hiç fark etmediği ya da kullanmadığı için işliyorsa, korunan özgürlük gerçek değil biçimseldir ve birini emeklilik için daha çok tasarruf etmeye iten aynı teknikler onu daha kötü bir sonuca da itebilir; tekniğin ikisi arasında kendisinin çizdiği net bir çizgi yoktur. İkinci, daha yakın tarihli bir çekince kanıt tabanının kendisiyle ilgilidir: davranış bilimi, deneysel psikolojinin çoğu gibi, yayımlanmış, geniş atıf almış bulguların anlamlı bir payının bağımsız olarak ölçekte yeniden sınandığında aynı güçte ya da hiç yeniden üretilemediği bir yeniden üretim krizinden geçti (bkz. Yeniden üretim krizi). Birkaç ünlü erken dürtme sonucu o zamandan beri tam olarak bu incelemeyle karşılaştı; bu, altta yatan disiplinin sağlam olmadığı anlamına gelmez, ama belirli bir dürtmenin belirli yeni bir bağlamda işleyeceğinin yerleşik kanıtı olarak tek bir ünlü çalışmayı gösteren bir liderin kanıtın desteklediğinden daha güçlü bir iddiada bulunduğu anlamına gelir (tartışmalı bulguları sorumlu biçimde nasıl tartacağınız için bkz. Konu 2.6 — Kanıt Sentezi ve Neyin İşe Yaradığı).

İyi uygulamalar

1. Ölçeklemeden önce her seferinde sınayın. Bir formun, bir mektubun ya da bir varsayılanın makul görünen yeniden tasarımı bir sonuç değil bir hipotezdir; tüm bir nüfusa uygulamadan önce küçük ölçekte bir kontrol grubuna karşı yürütün, çünkü davranışsal etkiler çoğu zaman sezginin veya tek bir önceki çalışmanın öngördüğünden daha küçük, daha büyük ya da tersidir.
2. Bir müdahalenin bir dürtme olduğunu ve nedenini dağıtmadan önce ya da dağıtırken yayımlayın. Açıklama, mekanizmayı o anda her alıcıya duyurmak anlamına gelmek zorunda değildir, ama politika gerekçesi ve kanıt tabanı talep üzerine kamuya açık olmalıdır, çünkü açıklanmamış davranışsal yönlendirmeyi manipülasyondan ayırt etmek, belgelenmiş, savunulabilir bir tasarım seçiminden çok daha zordur.
3. Varsayılanı kuruluş için yönetmesi en ucuz seçeneğe değil seçen kişiye en iyi hizmet eden seçeneğe ayarlayın. Yurttaşa yardım etmek yerine kamu kuruluşunun kendi işleme maliyetlerini azaltmak için seçilmiş bir varsayılan, bir dürtmenin davranış bilimi kılığına girmiş çıkarcı bir tasarım kararına kaydığı en net durumdur.
4. Vazgeçmeyi yalnızca teknik olarak mümkün değil gerçekten kolay tutun. Ek adımların, belirsiz dilin ya da kasıtlı olarak yardımcı olmayan bir sürecin ardına gömülü yasal olarak geri döndürülebilir ama pratikte erişilemez bir varsayılan, harfini karşılasa bile özgürlükçü paternalizmin özgürlükçü yarısında başarısız olur.
5. Aracı sorunun ölçeğine uydurun. Bir dürtme çoğu zaman en ucuz ve en az zorlayıcı ilk hamledir, ama düzenlemeyi ya da harcamayı haklı çıkaracak kadar ciddi bir sorun için, yasama mücadelesi vermeden dağıtmak daha kolay olduğu için seçilmiş bir ikame değil bu araçların tamamlayıcısı olarak ele alın (bkz. Konu 3.2 — Kamu Politikası ve Politika Döngüsü).
6. Tek seferlik bir pilot ekibi yerine kalıcı bir değerlendirme yeteneği kurun. Bir başarılı deney yürütüp sonra dağılan bir davranışsal içgörü işlevi, daha sonraki bir müdahalenin öncekinin başarısını yinelememesini yakalamak için gereken kurumsal hafızayı kaybeder.
7. Tek bir çalışmayı, ne kadar iyi bilinirse bilinsin, bir ruhsat değil bir ipucu olarak ele alın. Ünlü bir bulguyu yeni bir politika bağlamına, nüfusa ya da ülkeye toptan aktarmadan önce bağımsız olarak yeniden üretilip üretilmediğini ve hangi etki büyüklüğüyle olduğunu kontrol edin (bkz. Konu 2.6 — Kanıt Sentezi ve Neyin İşe Yaradığı).
8. Pilotu yalnızca işe alması en kolay nüfusta değil politikanın gerçekte ulaşacağı nüfuslar arasında yürütün. Bir demografik grubun, bir dil grubunun ya da bir gelir bandının kolaylık örnekleminde doğrulanmış bir dürtme, politikanın hizmet etmesi amaçlanan daha çeşitli bir nüfusa rutin olarak temiz biçimde aktarılmaz.
9. Her davranışsal müdahaleyi, bir veri toplama ya da araştırma projesinin karşılaşacağı aynı etik incelemeden geçirin. Yurttaşlar üzerinde bireysel rıza olmadan test yapmak, rutin hizmet iyileştirmeye ortak belirli koşullar altında savunulabilir, ama araştırma etiğinin aksi hâlde gerektireceği incelemeden otomatik olarak muaf değildir.
10. Yalnızca istatistiksel anlamlılığını değil etkinin büyüklüğünü raporlayın. Davranışı yüzde bir puanın küçük bir kesri kadar kaydıran "istatistiksel olarak anlamlı" bir dürtme, ölçekte dağıtmanın ve izlemenin idari maliyetini haklı çıkarmayabilir; pratik önem eşiğine önceden karar verin.
11. Uzun süredir çalışan dürtmeleri periyodik olarak gün batımına bağlayın ve yeniden sınayın. Başlatıldığında işleyen bir istem ya da varsayılan, insanlar ona alıştıkça etkisini kaybedebilir ya da mekanizması yaygın biçimde anlaşıldığında manipülatif hissettirmeye başlayabilir ve bu iki başarısızlık biçimi de bilinçli olarak yeniden kontrol edilmedikçe görünür değildir.
12. Etkin davranışsal müdahalelerin ve kanıt tabanlarının kamusal bir kaydını tutun. Bir yurttaş, bir denetçi ya da seçilmiş bir gözetmen, özel bir talep olmadan, bir kamu hizmetindeki hangi seçimlerin davranışı yönlendirmek için kasıtlı tasarlandığını ve hangi kanıta dayandığını öğrenebilmelidir (bkz. Konu 3.4 — Hesap Verebilirlik, Şeffaflık ve Meşruiyet).

Ekibinizle tartışılacak sorular

Yurttaş davranışını etkilemek için şu anda kullandığımız her varsayılanı, istemi ya da çerçeveleme seçimini listeleyebilir miyiz, yoksa onları aramak zorunda mı kalırız? Birçok dürtme gayriresmî olarak, bir form yeniden tasarımının ya da bir çağrı merkezi metninin içinde, hiçbir zaman kasıtlı bir davranışsal müdahale olarak etiketlenmeden ya da herhangi bir yerde kaydedilmeden birikir. Kuruluşunuzun bugün o listeyi üretip üretemeyeceğini tartışın ve üretemezse onu kimin oluşturmaktan sorumlu olacağı üzerinde uzlaşın. Listenin yokluğunun, listedeki herhangi bir bireysel seçimin savunulabilir çıkıp çıkmadığından bağımsız olarak başlı başına bir şeffaflık sorunu olup olmadığını düşünün.

En çok kullandığımız varsayılan gerçekte kimin çıkarına hizmet ediyor — yurttaşınkine mi, bizimkine mi? Kuruluşunuzun en yoğun güvendiği tek varsayılanı seçin; örneğin bir yenileme seçeneği, bir ödeme yöntemi ya da bir iletişim kanalı ve onun tabi olan kişiye yardım etmek için mi yoksa kendi idari yükünüzü azaltmak için mi seçildiğini dürüstçe tartışın. İki çıkar örtüşüyorsa, bunu söyleyin ve devam edin; açıkça örtüşmüyorsa, hangi kanıtın soruyu çözeceğini ve bunu sağlamak için kimin sorulması gerektiğini tartışın.

Bir gazeteci ya da denetçi yarın bizden belirli bir dürtmeyi gerekçelendirmemizi istese, yapabilir miydik? Bir canlı davranışsal müdahale seçin ve vereceğiniz gerekçeyi adım adım gözden geçirin: dayandığı kanıt, bağlamınızda sınanıp sınanmadığı ve vazgeçmenin neden gerçekten erişilebilir olduğu. Bu alıştırmanın hangi boşlukları ortaya çıkardığını ve bu boşlukların yalnızca iç onaydan değil gerçek dış incelemeden sağ çıkıp çıkmayacağını tartışın (bkz. Konu 3.4 — Hesap Verebilirlik, Şeffaflık ve Meşruiyet).

Ünlü bir davranışsal bulguyu yeniden üretilip üretilmediğini kontrol etmeden yerleşik kanıt olarak hiç andık mı? Ekipten kuruluşunuzun kendi gerekçelendirmelerinde en sık başvurulan davranışsal araştırmayı hatırlamasını isteyin, sonra herhangi birinin yakın zamanda yeniden üretim durumunu kontrol edip etmediğini, ilk yayımlandığındaki kadar güçlü kaldığını varsaymak yerine dürüstçe tartışın. Bir çalışmayı anmadan önce yeniden üretim durumunu kontrol etme politikasının zamana neye mal olacağını düşünün ve bunu, daha sonra inceleme altında çöken bir bulgu üzerine program kurmanın maliyetiyle tartın.

Bir dürtmeyi bu sorun için doğru araç olduğu için mi, yoksa alternatifinden dağıtması daha kolay olduğu için mi kullanıyoruz? Kuruluşunuzun şu anda esas olarak bilgilendirme veya davranışsal tasarımla ele aldığı bir politika sorununu alın ve düzenleme ya da harcamanın hiç ciddi biçimde düşünülüp bir kenara bırakılıp bırakılmadığını yoksa basitçe hiç gündeme getirilmeyip getirilmediğini dürüstçe tartışın. Yalnızca dürtmenin kendi tasarımının değil, araç karışımının gerçek bir yeniden değerlendirmesini hangi ölçek ya da zarar kanıtının tetikleyeceği üzerinde uzlaşın (bkz. Konu 3.2 — Kamu Politikası ve Politika Döngüsü).

Müdahalelerimizi, politikanın ulaşması amaçlanan insanlara gerçekten benzeyen bir nüfus üzerinde mi sınıyoruz? Kuruluşunuzun yürüttüğü son bir ya da iki davranışsal deneyi gözden geçirin ve ortaya çıkan politikanın uygulanacağı tüm nüfusla karşılaştırıldığında gerçekte kimlerin işe alındığını tartışın. Bir sonraki yaygınlaştırmadan önce daha temsil edici bir grup boyunca sınamanın neyi gerektireceğini ve kuruluşunuzun şu anda umut verici bir pilottan doğrudan tam dağıtıma geçmek yerine bunu yapacak kapasiteye, sabra ve yetkiye sahip olup olmadığını düşünün.

Uygulamada: bir kamu değeri örneği

Orta büyüklükte bir metropol alanına hizmet eden bölgesel bir ulaşım idaresi, yıllardır sürücülerin araç emisyon belgelerinin yenilemeden önce süresinin dolmasına izin verme sayısını azaltmaya çalışıyordu; hem hava kalitesi uygulamasını zayıflatan hem de sürekli bir kaçınılabilir ceza bildirimleri ve itirazlar akışı yaratan bir uyum boşluğu. Analiz, sorunun nadiren kasıtlı kaçınma olduğunu gösterdi; süresi dolmuş belgelerin çoğu yenilemeyi niyet eden ama kâğıt hatırlatıcının son tarihi geçene kadar bir çekmecede beklemesine izin veren, sonra dürüst bir gecikmeye orantısız hissettiren bir cezayla karşılaşan sürücülere aitti.

İdarenin yeni kurulmuş davranışsal içgörü birimi, mevcut veri ve iletişim personelinden oluşan dört analistlik bir ekip, mevcut yenileme mektubuna karşı üç düşük maliyetli yeniden tasarımı sınamayı önerdi: sona ermeden on gün önce gönderilen bir kısa mesaj hatırlatıcısı, cezayı kayıp terimleriyle yeniden çerçeveleyen bir mektup sürümü ("bir ceza uygulanabilir" yerine "cezasızlık kaydınızı kaybedeceksiniz") ve sürücünün mevcut ayrıntılarıyla önceden doldurulmuş çevrimiçi bir yenileme formu aracılığıyla yenilemeyi varsayılan eylem yapan, tam bir yeniden giriş yerine yalnızca bir onay tıklaması gerektiren bir sürüm. Birim, kâğıt üzerinde en ikna edici görünen yeniden tasarımı yaygınlaştırmak yerine, üçünü de mevcut mektubu alan bir kontrol grubuna karşı, anlamlı bir fark saptayacak kadar büyük bir örneklemde, yalnızca idarenin en dijital olarak katılımcı ilçelerinden değil tüm hizmet alanından alınmış olarak yürüttü.

Sonuçlar öğretici biçimde karışıktı. Yeniden çerçevelenmiş mektup özgün mektuba göre neredeyse hiç ölçülebilir iyileşme üretmedi; birim bunu, makul görünen her davranışsal tekniğin her bağlamda işleyeceğini varsaymaya karşı bir uyarı olarak işaretledi. Kısa mesaj hatırlatıcısı mütevazı ama gerçek bir gecikme azalması üretti. Önceden doldurulmuş yenileme formu açık farkla en büyük etkiyi üretti ve gecikme oranlarını kabaca üçte bir azalttı; görünüşe göre sürücünün hatırlamasına ve bağımsız hareket etmesine güvenmek yerine tam karar anında çabayı ortadan kaldırdığı için.

Önceden doldurulmuş formu idare genelinde ölçeklemeden önce birim, değişikliği, arkasındaki kanıtı ve bir sürücünün çevrimiçi formu kullanmak istemezse posta ya da şahsen yenilemeyi hâlâ nasıl seçebileceğini açıklayan kısa bir kamusal not yayımladı ve etkisinin sürücüler almaya alıştıkça silinmediğini kontrol etmek için on sekiz ay sonrası için yeniden sınama tarihi belirledi. İdare ayrıca, iç tartışmanın ardından, aynı önceden doldurma tekniğini isteğe bağlı bir düşük emisyonlu araç sübvansiyonu sunan ayrı bir şemaya genişletmemeye karar verdi; seçenekler arasında gerçek bir seçim içeren bir mali başvurunun, tam değerlendirme olmadan kabul edilebilecek bir varsayılan yerine başvuru sahibinden etkin katılımı hak ettiğine hükmederek. Bu senaryo yalnızca örnektir ve kurgusaldır; herhangi bir gerçek ulaşım idaresinin programını ya da kararını tanımlamaz.

Dört sektör bakışı

Yerel yönetim

Yerel yönetim genellikle sistemdeki en doğrudan, en yüksek hacimli davranışsal müdahaleleri yürütür, çünkü bir yurttaşın gerçekte bir seçim mimarisiyle karşılaştığı günlük işlem anlarına — yenilemeler, atık toplama, yerel vergi ödemesi, randevu planlama — sahiptir. Karakteristik kısıtı fırsattan çok kapasitedir: bir yerel yönetimin kurum içi Kahneman düzeyinde uzmanlığa sahip olması olası değildir; bu nedenle en güçlü hamlesi genellikle tek bir hizmet için sofistike deney altyapısı kurmaya çalışmak yerine ulusal bir davranışsal içgörü birimi, bir üniversite araştırma grubu ya da paylaşılan bir bölgesel hizmetle ortaklık kurmaktır.

Merkezi yönetim

Merkezi yönetim, davranışsal içgörü biriminin bir kurumsal örüntü olarak tanınabilir şekil aldığı ve geniş, çeşitli nüfuslar boyunca gerçekten güçlendirilmiş rastgele deneyler yürütecek ölçeğe ve veri altyapısına sahip olduğu kademedir. Karakteristik riski yerel yönetiminkinin tersi yönde işler: elinde uzman bir birim ve bir önceki başarılar kanıt tabanı varken, ulusal politika bir dürtmenin tek başına çözemeyeceği sorunlara varsayılan yanıt olarak dürtmeye uzanmaya başlayabilir; açıkça kanıta dayalı bir müdahaleyi yasama ya da yapısal bir düzeltmeyi fonlama gibi daha zor siyasi işten kaçınmak için kullanarak (bkz. Konu 3.2 — Kamu Politikası ve Politika Döngüsü).

Sosyal sektör ve kâr amacı gütmeyen kuruluşlar

Kâr amacı gütmeyen kuruluşlar ve hayır kurumları bağış toplamada ve hizmetten yararlanmada birçok aynı tekniği — varsayılan bağış tutarları, kaç kişinin zaten verdiğine dair toplumsal kanıt mesajları, sadeleştirilmiş kayıt formları — çoğu zaman bir hükümet biriminin karşılayabileceği deney altyapısı olmadan ve bazen tekniğin özgün olarak sınandığı genel nüfustan ince baskıya daha açık yararlanıcılarla çalışarak uygular (bkz. Konu 3.8 — Sosyal Sektör ve Kâr Amacı Gütmeyen Kuruluşların Yönetimi). Ayırt edici yükümlülükleri orantılı ihtiyattır: kaynak kısıtlı bir kuruluş bir tekniği dağıtmadan önce her zaman kendi rastgele deneyini yürütemez; bu da tek bir ikna edici vaka çalışması yerine bağımsız olarak yeniden üretilmiş, yayımlanmış kanıta dayanmayı, bu kitabın hemen her yerinden daha burada daha önemli kılar.

Çok taraflı ve uluslararası

Dünya Bankası'nın kendi davranış bilimi çalışması ve OECD'nin ülkeler arası davranışsal içgörü ağı dahil çok taraflı ve uluslararası kuruluşlar, çoğunlukla bireysel yurttaşlara dürtmelerin doğrudan dağıtıcıları olarak değil kanıt toplayıcılar ve standart belirleyiciler olarak işler. Ayırt edici zorlukları, kökten farklı idari, kültürel ve ekonomik bağlamlar arasında aktarılabilirliktir: bir ülkenin nüfusunda doğrulanmış bir varsayılan ya da çerçeveleme, en iyi ihtimalle başka yerde sınanmaya değer bir hipotez sunar, kanıtlanmış bir sonuç değil ve uluslararası bir kuruluşun en büyük katkısı çoğu zaman, ulusal ya da yerel bir hükümetin körü körüne ithal etmek yerine sorumlu biçimde sınamasına izin veren ortak kanıt tabanını ve etik rehberliği inşa etmektir.

Sık görülen başarısızlık biçimleri

Daha zor bir düzeltmenin ikamesi olarak dürtme. Bir kamu kuruluşu, gerçek nedeni yetersiz kapasite, karşılanamaz bir ücret ya da gerçekten zor bir erişim engeli olan bir sorunu ele almak için bir hatırlatma mektubuna ya da yeniden tasarlanmış bir forma uzanır, çünkü dürtme onu gerçekten çözecek düzenleme ya da harcamadan daha ucuz ve dağıtması daha hızlıdır. Ölçülen etki gerçek ama küçüktür, altta yatan sorun sürer ve kuruluş daha zor olanı yapmamış olmaya örtü olarak "kanıta dayalı bir şey yapmış olmaya" işaret edebilir.

Açıklanmayan manipülasyon. Bir davranışsal müdahale, açıklamanın etkinliğini azaltacağı varsayımıyla, ne olduğuna ya da neden olduğuna dair hiçbir kamusal anlatım olmadan dağıtılır. Bu, etkinliği meşruiyetten daha önemli ele alır ve eleştirmenlerin özgürlükçü paternalizmin, yurttaş seçim ortamına ne yapıldığını öğrenemediğinde olağan manipülasyona çöktüğünü savunurken işaret ettiği tam örüntüdür (bkz. Konu 3.4 — Hesap Verebilirlik, Şeffaflık ve Meşruiyet).

Dönüm noktası bir çalışmayı yerleşik olgu olarak anmak. Bir kuruluş politikasını tek bir iyi bilinen davranışsal bulgu üzerine kurar — çoğu zaman altta yatan yazına karşı kontrol edilmek yerine çok satan bir kitapta popülerleştirilmiş olan — o zamandan beri bağımsız olarak yeniden üretilip üretilmediğini ya da etki büyüklüğünün gerçekte ne kadar olduğunu sormadan. Müdahale anılan çalışmanın geniş farkla gerisinde kaldığında ya da hiç yeniden üretilemediğinde, kuruluşun başvuracağı bir geri dönüşü yoktur, çünkü özgün bulguyu hiç geçici olarak ele almamıştır.

Bir dürtmenin nüfuslar arasında otomatik olarak aktarıldığını varsaymak. Bir demografik grupta, dil grubunda ya da ulusal nüfusta doğrulanmış bir teknik, belgelenmiş bir psikolojik mekanizmanın her yerde aynı şekilde işlemesi gerektiği varsayımıyla, yeniden sınanmadan maddi olarak farklı bir nüfusa uygulanır. Belirli kültürel normlara, okuryazarlık düzeylerine ya da mesaj verene güvene bağlı etkiler sıklıkla aktarılmaz ve başarısızlık çoğu zaman pilot sırasında değil tam ölçekli dağıtımdan sonra keşfedilir.

Çalışan bir dürtmenin süresiz izlenmeden çalışmasına izin vermek. Başlangıçta etkili olduğu kanıtlanan bir müdahale, ilk olumlu sonucun kalıcı bir sonucu garanti ettiği varsayımıyla yıllarca yeniden sınanmadan yerinde bırakılır. Alışma, değişen bağlam ya da mekanizmanın kamusal farkındalığının artması özgün etkiyi aşındırabilir ya da tersine çevirebilir ve bir daha hiç kontrol etmeyen bir kuruluşun hâlâ işleyip işlemediğini, işlemeyi bırakıp bırakmadığını ya da tabi olan insanlara manipülasyon gibi gelmeye başlayıp başlamadığını bilmenin hiçbir yolu yoktur.

Olgunluk modeli

Kontrol listesi

• Yurttaş davranışını etkilemek için tasarlanmış her etkin varsayılan, istem ya da çerçeveleme seçimi belirlendi ve kaydedildi.
• Kaydedilen her müdahale tam dağıtımdan önce temsil edici ölçekte bir kontrol grubuna karşı sınandı.
• Her müdahale için kamuya dönük gerekçe ve kanıt tabanı talep üzerine mevcut ya da proaktif olarak yayımlandı.
• Her varsayılandan vazgeçmenin yalnızca teknik olarak mevcut değil gerçekten kolay olduğu doğrulandı.
• Varsayılan seçenek, yalnızca kuruluşun idari kolaylığına değil yurttaşın çıkarına hizmet ettiğini doğrulamak için kontrol edildi.
• Anılan davranışsal bulgular, güvenilmeden önce bağımsız yeniden üretim ve etki büyüklüğü açısından kontrol edildi.
• Ciddi ya da yüksek riskli bir sorun için bir dürtme kullanılmadan önce araç seçimi düzenleme, harcama ve vergilendirmeyle karşılaştırıldı.
• Pilot nüfuslar, politikanın ulaşacağı tüm nüfusa karşı temsil edicilik açısından kontrol edildi.
• Her etkin müdahaleye, etkisinin silinip silinmediğini ya da algısının kayıp kaymadığını kontrol etmek için bir yeniden sınama tarihi verildi.
• Yurttaşlar üzerindeki davranışsal deneylere, bir araştırma projesinin karşılaşacağı incelemeye eşdeğer etik gözden geçirme uygulandı.

Temel kaynaklar

• Richard H. Thaler ve Cass R. Sunstein, Nudge: The Final Edition, Yale University Press, 2021 (ilk yayım 2008), dürtme kuramının, seçim mimarisinin ve özgürlükçü paternalizmin kurucu ifadesi için.
• Daniel Kahneman, Thinking, Fast and Slow, Farrar, Straus and Giroux, 2011, davranışsal kamu politikasının altında yatan çift süreçli yargı anlatımı için.
• Amos Tversky ve Daniel Kahneman, "Judgment under Uncertainty: Heuristics and Biases", Science, 185(4157), 1974, s. 1124–1131, özgün sezgisel kestirmeler ve yanlılıklar araştırma programı için.
• Organisation for Economic Co-operation and Development (OECD), Tools and Ethics for Applied Behavioral Insights: The BASIC Toolkit, OECD Publishing, 2019, hükümette davranışsal içgörüleri uygulamak için ülkeler arası bir yöntem ve etik rehberlik için.
• Behavioral Insights Team, EAST: Four Simple Ways to Apply Behavioral Insights, 2014 (2024'te gözden geçirildi), belirli bir dürtmeyi tasarlamak için en yaygın kullanılan uygulayıcı çerçevesi için.
• Dünya Bankası, World Development Report 2015: Mind, Society, and Behavior, World Bank, 2015, davranışsal içgörülerin yüksek gelirli ülke bağlamlarının ötesinde bir kalkınma iktisadı uygulaması için.

Kaynakça

1. Behavioral economics — Wikipedia — https://en.wikipedia.org/wiki/Behavioral_economics
2. Cognitive bias — Wikipedia — https://en.wikipedia.org/wiki/Cognitive_bias
3. Daniel Kahneman — Wikipedia — https://en.wikipedia.org/wiki/Daniel_Kahneman
4. Amos Tversky — Wikipedia — https://en.wikipedia.org/wiki/Amos_Tversky
5. Thinking, Fast and Slow — Wikipedia — https://en.wikipedia.org/wiki/Thinking,_Fast_and_Slow
6. Richard Thaler — Wikipedia — https://en.wikipedia.org/wiki/Richard_Thaler
7. Cass Sunstein — Wikipedia — https://en.wikipedia.org/wiki/Cass_Sunstein
8. Nudge theory — Wikipedia — https://en.wikipedia.org/wiki/Nudge_theory
9. Choice architecture — Wikipedia — https://en.wikipedia.org/wiki/Choice_architecture
10. Libertarian paternalism — Wikipedia — https://en.wikipedia.org/wiki/Libertarian_paternalism
11. Behavioral Insights Team — Wikipedia — https://en.wikipedia.org/wiki/Behavioural_Insights_Team
12. Replication crisis — Wikipedia — https://en.wikipedia.org/wiki/Replication_crisis
13. Nudge: The Final Edition — Richard H. Thaler and Cass R. Sunstein, Yale University Press — https://yalebooks.yale.edu/book/9780300262285/nudge/
14. Judgment under Uncertainty: Heuristics and Biases — Amos Tversky and Daniel Kahneman, Science — https://doi.org/10.1126/science.185.4157.1124
15. Tools and Ethics for Applied Behavioral Insights: The BASIC Toolkit — OECD — https://www.oecd.org/en/publications/tools-and-ethics-for-applied-behavioral-insights-the-basic-toolkit_9ea76a8f-en.html
16. EAST: Four Simple Ways to Apply Behavioral Insights — Behavioral Insights Team — https://www.bi.team/publications/east-four-simple-ways-to-apply-behavioral-insights/
17. World Development Report 2015: Mind, Society, and Behavior — The World Bank — https://www.worldbank.org/en/publication/wdr2015