Kamu Sektörü Verisi, Birlikte Çalışabilirlik ve Açık Veri

Bu neden kamu değeri açısından önemlidir

Her kamu kuruluşu zaten iyi kullandığından daha fazla veriye sahiptir. Bir vergi idaresi, bir hastane ağı, bir ulaşım kurumu ve bir yerel planlama ofisi her biri bir hizmeti yürütmenin yan ürünü olarak bilgi toplar ve her biri, genellikle çok geç, bir yurttaşın sorusunu yanıtlamak ya da bir anlaşmazlığı çözmek için ihtiyaç duyduğu kaydın kuruluştaki başka hiç kimsenin sorgulayamayacağı bir sistemde durduğunu keşfeder. Maliyet soyut değildir: bir kuruma adresini zaten söylemiş bir yurttaş, aynı hükümet içindeki başka bir kuruma yeniden söylemek zorunda kalmamalıdır.

Bu konunun başlığında iki ayrı hedef yer alır ve kamu kuruluşları rutin olarak onları karıştırır. Birincisi birlikte çalışabilirliktir — verinin farklı ekiplerin ve teknoloji dönemlerinin bağımsız olarak inşa ettiği sistemler arasında güvenilir biçimde hareket etmesini sağlamak, böylece hükümetin bir kısmı bir diğerinin zaten bildiği üzerine harekete geçebilir. İkincisi açıklıktır — veriyi tümüyle hükümetin dışında yayımlamak, böylece gazeteciler, araştırmacılar ve yurttaşlar onu yayımlayan kuruluşun hiç öngörmediği amaçlar için kullanabilir. Birlikte çalışabilirlik çoğunlukla bir mühendislik ve yönetişim sorunudur; açıklık, Konu 1.4 — Kamusal Mallar, Değerli Mallar ve Değer Çoğulculuğu'nda tarif edilen kamusal mallarla aynı ailede, başlı başına bir kamu değeridir, çünkü yayımlanmış veri rekabetsizdir ve bir kez yayımlandığında kimseyi dışlamak zordur; dolayısıyla bir piyasa tek başına onu yetersiz sağlar.

Her iki hedef de bu konunun düzgün bir yanıtı olan bir sorun yerine gerçek, çözülmemiş bir gerilim olarak ele aldığı üçüncü bir olguyla çarpışır: yararlı olacak kadar ayrıntılı veri, çoğu zaman adlar ve bariz tanımlayıcılar çıkarıldıktan sonra bile tarif ettiği bireyi tanımlayacak kadar ayrıntılıdır. Zengin biçimde yayımlayan bir hükümet ile kayıtlarındaki insanları iyi koruyan bir hükümet aynı kaldıraç üzerinde farklı yönlere çeker ve algoritmik sistemleri eğitmek ve değerlendirmek için artan veri iştahı (bkz. Konu 5.2 — Kamuda Yapay Zekâ ve Algoritmik Karar Verme) riskleri yükseltmiştir, çünkü her zamankinden daha fazla aktör kamu verisini tam olarak yayımlaması en riskli olan ayrıntı düzeyinde ister. Yönetişimi, birlikte çalışabilirliği ve açıklığı, gizliliği kalıcı kısıtı olan tek bir sorun olarak ele alan bir lider, her birini yalıtılmış ele alandan bu konunun değerini yakalamak için daha iyi konumdadır.

Temel kavramlar

Veri yönetişimi, bir kuruluşun verisini kimin yaratabileceğini, değiştirebileceğini, erişebileceğini ve emekliye ayırabileceğini ve hangi kalite standardında tutulması gerektiğini belirleyen karar hakları, standartlar ve hesap verebilirlikler kümesidir (bkz. veri yönetişimi). Verinin günlük hareket ettirilmesi ve saklanmasının operasyonel işi olan veri yönetiminden ayrıdır; yönetişim kuralları belirler, yönetim onları yürütür. Veri yönetişimi olmayan bir kamu kuruluşunun yine de verisi vardır, ama kimse bir yurttaşın kaydının hangi kopyasının yetkili olduğunu ya da o kayıt yanlış çıktığında kimin hesap verebilir olduğunu güvenle söyleyemez.

Bir veri sorumlusu, belirli bir veri kümesinin kalitesinden, tanımından ve uygun kullanımından hesap verebilir olan adı belli birey ya da roldür; içinde yaşadığı sistemleri işleten teknik personelden ayrıdır (bkz. veri sorumlusu). Sorumluluk önemlidir çünkü veri kalitesi varsayılan olarak çürür: kimsenin hesap verebilir olmadığı bir alan tutarsız girdiler, çift kayıtlar ve alanın ne anlama gelmesi gerektiği ile personelin içine gerçekte ne koyduğu arasında sessiz bir kayma biriktirir. Bir veri kümesine bir sorumlu atamak, veri kalitesini ara sıra yapılan bir temizlik alıştırmasından süregelen, adı belli bir sorumluluğa dönüştürür.

Birlikte çalışabilirlik, bağımsız olarak inşa edilmiş sistemlerin her sistem çifti için özel durum, tek seferlik mühendislik olmadan veri alışverişi yapma ve onu doğru kullanma kapasitesidir (bkz. birlikte çalışabilirlik). Karıştırması kolay üç düzeyde işler: teknik birlikte çalışabilirlik (sistemler bağlanabilir ve bayt taşıyabilir mi, tipik olarak bir uygulama programlama arayüzü ya da API aracılığıyla, bir yazılım parçasının diğerinden veri ya da eylem istemesinin tanımlı bir yolu — bkz. uygulama programlama arayüzü); anlamsal birlikte çalışabilirlik (her iki sistem "hane" ya da "etkin vaka" gibi paylaşılan bir alanla aynı şeyi mi kastediyor); ve örgütsel birlikte çalışabilirlik (iki kuruluş verinin neden paylaşıldığı ve sonra ne olacağından kimin hesap verebilir olduğu konusunda anlaşıyor mu). Maliyetli birlikte çalışabilirlik başarısızlıklarının çoğu, teknik bağlantı mükemmel çalışsa bile anlamsal ya da örgütsel düzeyde gerçekleşir.

Ortak bir şema, ya da veri standardı, bir veri kategorisinin nasıl temsil edildiğine dair kararlaştırılmış, yayımlanmış bir yapıdır — alan adları, biçimler, birimler ve izin verilen değerler — birden fazla sistem ya da kuruluş tarafından benimsenir; böylece biri tarafından üretilen veri manuel çeviri olmadan diğeri tarafından tüketilebilir. Bir adres ya da vaka durumu kadar temel bir şey için ortak bir şema benimseyen hükümet kuruluşları, düzinelerce olası ikili çeviri sorununu her yeni sistemin basitçe uygulayabileceği tek bir standarda dönüştürür. Sistemler arasında ve zaman içinde süren benzersiz bir tanımlayıcı — bir vaka numarası, bir işletme kayıt numarası, bir yurttaş referansı — aynı kişi ya da varlık hakkındaki kayıtların doğru bağlanmasına izin veren özel mekanizmadır ve tanımlayıcı tasarımını yanlış yapmak (numaraları yeniden kullanmak, biçimleri değiştirmek ya da hiç olmamak) birlikte çalışabilirlik başarısızlığının en yaygın, kaçınılabilir nedenlerinden biridir.

Üst veri, verinin verisidir — bir veri kümesinin yapısının, kaynağının, güncelleme sıklığının ve anlamının tarifi, veriyi yaratmamış bir kullanıcının onu anlaması ve güvenmesi için verinin kendisiyle birlikte yayımlanır (bkz. üst veri). Yeterli üst verisi olmadan yayımlanmış bir veri kümesi, lisansı ne kadar açık olursa olsun, onu üreten ekibin dışında neredeyse hiç kimse tarafından kullanılamaz; üst veri bir dosya yığınını üçüncü bir tarafın gerçekten yeniden kullanabileceği bir şeye dönüştüren şeydir.

Bir veri paylaşım anlaşması, kuruluşlar arasında ya da bir kamu kuruluşu ile dış bir ortak arasında, veriyi hangi amaç için kullanabileceğini, paylaşmanın yasal dayanağını, ne kadar saklanabileceğini ve amaç değişirse ne olacağını belirten resmî bir düzenlemedir. Amaç sınırlaması — paylaşılan verinin kullanımını toplandığı ya da paylaşıldığı amaçla sınırlamak — bir veri paylaşım anlaşmasının kişisel bilginin sınırsız yeniden amaçlandırılması ruhsatına dönüşmesini önleyen disiplindir ve yokluğu, kuruluşlar arası veriyi içeren kamu güveni başarısızlıklarında yinelenen bir temadır.

Açık veri, herkesin herhangi bir amaçla erişmesi, kullanması ve yeniden dağıtması için serbestçe sunulan, tipik olarak makine tarafından okunabilir ve yalnızca görüntülemeye değil yeniden kullanıma izin veren bir lisans altında yayımlanan veridir (bkz. açık veri). Kamu değeri gerekçesi, Konu 1.4 — Kamusal Mallar, Değerli Mallar ve Değer Çoğulculuğu'nda ortaya konan kamusal mallar mantığını izler: bir veri kümesi yayımlandığında, bir kişinin kullanımı bir diğerininkini azaltmaz ve hükümet çoğu zaman onu ilk etapta toplamak ve yayımlamak için hem yasal statüye hem ölçeğe sahip tek aktördür; dolayısıyla özel piyasalar tek başına bu tür bilgiyi kronik olarak yetersiz sağlar. Açık veri hesap verebilirliği (gazeteciler ve yurttaşlar hükümetin kendi iddialarını kendi kayıtlarına karşı kontrol eder), üçüncü taraf yeniliğini (işletmeler ve yurttaş teknoloji uzmanları hükümetin kendisinin asla inşa etmeyeceği kamu verisi üzerine hizmetler kurar) ve ekonominin başka yerlerinde daha iyi kamusal kararları mümkün kılar; hepsi yayımlayan kuruluşun her kullanımı önceden öngörmesi gerekmeden.

Yeniden kimliklendirme, varsayılan olarak anonimleştirilmiş veriyi mevcut diğer bilgilerle eşleştirerek bir kaydın hangi gerçek kişiyi tarif ettiğini çıkarma sürecidir ve bu konudaki gizlilik gerilimini yalnızca rahatsız edici değil kaçınılmaz kılan merkezî teknik olgudur (bkz. veri yeniden kimliklendirme). Bir adı ya da ulusal sigorta ya da sosyal güvenlik numarası gibi bariz bir tanımlayıcıyı kaldırmak riski kaldırmaz: yaş, posta kodu ve nadir bir tıbbi durum gibi yarı tanımlayıcıların bir birleşimi, kimseyi hiç adlandırmayan bir veri kümesinde bile, özellikle başka, ayrıca kamuya açık bir veri kümesiyle çapraz başvurulduğunda, birini benzersiz biçimde tanımlayabilir. K-anonimlik, bu riski akıl yürütmenin resmî yollarından biridir: bir veri kümesi, içerdiği yarı tanımlayıcı alanların her birleşimi tanımlı bir sayıda, k, kayıt tarafından paylaşılıyorsa, k-anonimliği karşılar; böylece hiçbir tek satır k olası insandan azına izole edilemez (bkz. k-anonimlik). Diferansiyel gizlilik, bir veri kümesine ya da ona karşı sorguların sonuçlarına dikkatle kalibre edilmiş istatistiksel gürültü ekleyen daha yeni, matematiksel olarak titiz bir yaklaşımdır; böylece herhangi bir tek bireyin kaydının varlığı ya da yokluğu, bir saldırganın zaten bildiğinden bağımsız olarak, yayımlanan çıktıyı yalnızca sınırlı, kanıtlanabilir bir miktarda değiştirir (bkz. diferansiyel gizlilik). Tasarımla gizlilik, gizlilik korumasının yayımdan hemen önce eklenen bir karartma adımı olarak değil bir varsayılan ayar olarak baştan bir sistemin mimarisine yerleştirilmesi gerektiği daha geniş ilkesidir (bkz. tasarımla gizlilik); bariz tanımlayıcıları sonradan karartmak bu disiplinin en zayıf biçimidir, bir ikamesi değil.

İyi uygulamalar

1. Yalnızca merkezî bir veri ofisini değil, önemli olan her veri kümesi için hesap verebilir bir sorumlu adlandırın. Bir veri ofisi standartlar belirleyebilir, ama belirli bir sistemdeki belirli bir alanın hâlâ tanımlandığı anlama gelip gelmediğini bilemez; bu yargı verinin gerçek kullanımına yakın birine aittir.
2. Varsayılan olarak açık yayımlayın ve yayımlamadığınızda belirli nedeni belgeleyin. Varsayılanı tersine çevirmek — yayımlamak için gerekçe yerine saklamak için gerekçe istemek — ihtiyatın her şeye ayrım gözetmeden uygulanmasına izin vermek yerine gerçek hassasiyetleri bireysel inceleme için ortaya çıkarır.
3. Yeni bir şema tasarlamadan önce mevcut, paylaşılan bir şemayı benimseyin. Bir projeye mükemmel uyan ama hükümette başka hiçbir şeyle eşleşmeyen ısmarlama bir veri yapısı gelecekteki bir entegrasyon maliyetini garanti eder; kendinizinkini kurmadan önce sektörünüzün, yargı alanınızın ya da uluslararası bir standartlar organının zaten neyi yayımladığını kontrol edin.
4. Kalıcı, iyi yönetilen benzersiz tanımlayıcıları bir sistem canlıya geçmeden önce tasarlayın, sonra değil. Yıllardır tutarsız anahtarlar altında birikmiş kayıtlara bir tanımlayıcı şeması eklemek, tasarımı baştan doğru yapmaktan çarpıcı biçimde daha pahalıdır.
5. Veri alışverişini tek seferlik dosya aktarımları yerine yönetilen API'ler aracılığıyla kurun. Bir şemayı uygulayan, erişimi kaydeden ve sürümlenebilen bir API size kontrol edilebilir, denetlenebilir bir birlikte çalışabilirlik noktası verir; bölümler arasında e-postayla gönderilen bir elektronik tablo bunların hiçbirini vermez ve eskidiğinde kimse fark etmez.
6. Veri paylaşım anlaşmalarını yalnızca teknik mekanizmayı değil amacı, yasal dayanağı ve bitiş tarihini belirtecek biçimde yazın. Verinin nasıl hareket ettiğini ama neden ya da ne kadar süreyle olduğunu belirtmeyen bir anlaşma, onu haklı çıkaran amaçtan uzun yaşama ve sessizce kimsenin açıkça yetkilendirmediği bir şeye izin hâline gelme eğilimindedir.
7. Kimliksizleştirmeyi tek seferlik bir karartma görevi değil artık sonucu olan bir risk değerlendirmesi olarak ele alın. Yayımlamak üzere olduğunuz veri kümesine karşı bağlanabilecek hangi diğer kamusal ya da satın alınabilir veri kümelerinin olduğunu sorun ve yeniden kimliklendirme riskini dış bilgisi olmayan idealize edilmiş bir saldırgana karşı değil gerçekçi bir tehdit modeline karşı boyutlandırın.
8. Küçük nüfuslar ya da nadir özellikleri içeren her yayım için diferansiyel gizlilik ya da eşdeğer resmî bir teknik uygulayın. Bariz tanımlayıcıların basit bastırılması ya da genelleştirilmesi, bir veri kümesi tek başına tanımlayıcı olacak kadar olağandışı bir şey — nadir bir durum, küçük bir yerel nüfus ya da yüksek değerli bir işlem — içerdiğinde yetersizdir.
9. Yalnızca dosya adlarının listesi değil gerçek üst verisi olan kamusal, güncel bir veri kataloğu sürdürün. Potansiyel bir kullanıcının güvenecek kadar anlayamadığı bir veri kümesi, lisansı ne kadar izin verici olursa olsun, işlevsel olarak yayımlanmamıştır; katalog girdileri bir alanın ne anlama geldiğini, ne sıklıkla güncellendiğini ve bilinen sınırlamalarının neler olduğunu söylemelidir.
10. Veri kalitesini sabit bir takvimde tanımlı standartlara karşı ölçün ve sonuçları veri kümesinin sahibine raporlayın. Yalnızca bir şey bozulduğunda kontrol edilen kalite, arada uzun süreler görünmez biçimde çürür; rutin bir ölçüm çürümeyi görünür, yönetilebilir bir eğilime dönüştürür.
11. Yayımlanan her veri kümesini sürekli kamu değeri ve sürekli risk açısından periyodik olarak gözden geçirin. Nüfuslar değişir, yeniden kimliklendirme teknikleri iyileşir ve beş yıl önce güvenli olan bir yayım, o zamandan beri başka yerde yeni mevcut hâle gelmiş veriye karşı bugün güvenli olmayabilir.
12. Veriyi paylaşma ya da yayımlama kararını onu taşıyan teknik ekipten ayırın. Amacı, orantılılığı ve gizlilik riskini yargılamak için en iyi konumdaki insanlar nadiren hattı inşa etmek için en iyi konumdaki insanlardır ve iki rolü tek birinde çökertmek daha zor yargıyı yetersiz incelenmiş bırakır.

Ekibinizle tartışılacak sorular

Çekirdek veri varlıklarımızın her biri için yetkili kaydı hangi sistemin elinde tuttuğunu biliyor muyuz ve herkes gerçekte ona öyle davranıyor mu? Birçok kuruluşun pratikte aynı bilginin birkaç "doğru" kopyası vardır — bir yurttaşın adresi faturalama sisteminde, vaka yönetim sisteminde ve yazışma kaydında, hepsi biraz farklı ve hepsi birisi tarafından üzerinde işlem yapılıyor. Bu soruyu, kuruluşunuzun çekirdek varlıklarını (yurttaş, vaka, mülk, işletme) listelemek ve her biri için tek bir yetkili kaynağın var olup olmadığını ya da personelin hangi sisteme hangi amaç için güveneceğini sessizce öğrenip öğrenmediğini dürüstçe belirlemek için kullanın. Varlık başına bir yetkili kaynağı belirlemenin ve uygulamanın neyi gerektireceğini ve geçişte neyin bozulacağını tartışın. Bu, yanlış kopya üzerinde ciddi bir karar verildikten sonra olduğundan genellikle erken düzeltmesi daha ucuzdur.

Bir kişi bize aynı bilgiyi neden kendi kuruluşumuzun iki kısmına vermek zorunda kaldığını sorsa, dürüst yanıtımız ne olurdu? Dürüst yanıt çoğu zaman "çünkü sistemlerimiz bunu değiş tokuş edemiyor"dur; bu, süreç gerekliliği kılığına girmiş bir birlikte çalışabilirlik başarısızlığıdır. Bu soruyu, birden fazla ekibi ya da sistemi kapsayan bir hizmet yolculuğunu seçmek ve aynı olgunun nerede birden fazla kez yakalandığını adım adım izlemek için kullanın. Tekrarlanan talebin gerçek bir şeyi — taze bir rıza, bir doğrulama adımı — koruyup korumadığını ya da basitçe bir veri paylaşım anlaşması ya da ortak şema yokluğu olup olmadığını tartışın. Bir yıl daha düzeltilmeden bırakmanın yurttaş güvenine ve personel zamanına neye mal olacağını düşünün.

Şu anda anonimleştirilmiş dediğimiz bir veri kümesinde kararlı bir gazeteci ya da araştırmacı birini en makul olarak nerede yeniden kimliklendirirdi? Kimliksizleştirilmiş veri yayımlayan çoğu kuruluş, onu yarı tanımlayıcıların ve diğer kamusal veri kümelerinin gerçekçi bir birleşimine karşı stres testine tabi tutmamıştır. Bu soruyu, en yüksek riskli yayımlanmış veya yakında yayımlanacak veri kümenizi seçmek ve ona karşı başka hangi bilginin — yerel bir haber raporu, başka bir kurumun açık veri kümesi, kamusal bir sicil — makul biçimde bağlanabileceğini adım adım gözden geçirmek için kullanın. Mevcut kimliksizleştirme yaklaşımınızın (bastırma, genelleştirme ya da k-anonimlik ya da diferansiyel gizlilik gibi resmî bir teknik) o birleşime gerçekten dayanıp dayanmayacağını ve yeni dış veri mevcut hâle geldikçe onu yeniden sınamaktan kimin sorumlu olduğunu tartışın.

Bir veri kümesinin yayımlanmaması gerektiğini söyleme yetkisi şu anda kimde ve bu yetkinin doğru nedenlerle kullanıldığından emin miyiz? Varsayılan olarak açık politikası yine de inandırıcı, iyi gerekçelendirilmiş bir istisna sürecine ihtiyaç duyar ve bunu kullanan kişi belirlenebilir ve hesap verebilir olmalıdır. Bu soruyu, kuruluşunuzdaki saklama kararlarının belgelenmiş ölçütlere karşı adı belli bir rol tarafından mı yoksa gayriresmî olarak, kim sorulursa ve ihtiyat yönünde hata yaparak mı alındığını kontrol etmek için kullanın. Saklama oranınızın dikkatli vaka vaka yargıya mı yoksa kalıcı bir kurumsal refleksine mi benzediğini ve saklanan veri kümelerinin periyodik bir dış gözden geçirmesinin neyi ortaya çıkarabileceğini tartışın.

Kuruluşlar arası veri paylaşım anlaşmalarımız hâlâ yazıldıkları amaç için mi kullanılıyor? Amaç sınırlaması bir anlaşmada belirtmesi kolay ve pratikte sessizce aşındırması kolaydır, özellikle bir veri kümesi özgün imzacıların hiç öngörmediği bir şey için yararlı çıktığında. Bu soruyu, iki ya da üç canlı kuruluşlar arası veri paylaşım düzenlemesini seçmek ve gerçek güncel kullanımı yazılı amaca ve bitiş tarihine karşı kontrol etmek için kullanın. Bir uyumsuzluk ortaya çıkarsa hangi yönetişim adımının eksik olduğunu ve bu tür kaymayı bir dış denetim ya da bir gazeteci yakalamadan önce kimin yakalamaktan hesap verebilir olması gerektiğini tartışın.

Birlikte çalışabilirlik veya veri standartlarımız verimizin meşru yeni bir kullanımına engel olsaydı, bunu zarar vermeden önce mi yoksa sonra mı öğrenirdik? Benimsendiğinde makul olan standartlar, ihtiyaçlar ve teknoloji değiştikçe engellere kemikleşebilir ve kuruluşlar nadiren kendi kurallarına bunun olduğunu fark edecek bir mekanizma kurar. Bu soruyu, kuruluşunuzun veri standartlarının, tanımlayıcı şemalarının veya paylaşım süreçlerinin hâlâ amaçlarına hizmet edip etmediğini şu anda nasıl gözden geçirdiğini, yalnızca devralınıp sorgulanmaması karşısında tartışmak için kullanın. Bir standardın engel hâline geldiğini fark edecek insanların — saha personeli, ortak kuruluşlar, açık verinizi kullanan dış geliştiriciler — bunu dile getirmek için gerçek bir kanala sahip olup olmadığını ve o kanalın bir standardı hiç gerçekten değiştirip değiştirmediğini düşünün.

Uygulamada: bir kamu değeri örneği

Bölgesel bir sosyal refah kurumu ve ayrı bir bölgesel sağlık idaresi — kurgusal, gerçek bir kuruluş hakkında rapor değil bir örüntünün örneği — bir on yıl boyunca uyumsuz vaka yönetim sistemleri yürütmüştü; bu nedenle ikisine de tanınan bir aile farklı referans numaralarıyla kaydedilebiliyordu ve bir konut destek vaka yükünde görünen hanenin bir çocuk sağlığı erişim vaka yükünde görünen aynı hane olduğunu kurum personeline söyleyecek güvenilir bir yol yoktu. İki hizmet arasındaki boşluğa düşme riski altındaki çocukları belirlemeye yönelik ortak bir program, siyasi irade eksikliğinden değil, hangi ailelerin her iki tür desteğe de ihtiyaç duyduğuna dair tek, güvenilir bir birleşik görünüm üretecek kimse olmadığı için defalarca tıkandı.

İki kurum sonunda ortak bir hane tanımlayıcısı ve her ikisinin de alışverişi yapması gereken alanlar için ortak bir şema benimsedi; her birinin önceden güvendiği dönemsel elektronik tablo dışa aktarımları yerine yönetilen bir API aracılığıyla kuruldu, özel amacı — risk altındaki haneler için desteği eşgüdümlemek — adlandıran ve yıllık gözden geçirme gerektiren bir veri paylaşım anlaşması altında. Bir yıl içinde her iki taraftaki vaka görevlileri ilk kez hangi ailelerin diğer hizmetçe bilindiğini görebiliyordu ve daha önce manuel çapraz kontrole dayanan ortak vaka konferansları rutin hâle geldi. Kurumlar sonra daha da ileri gitti ve ilçeye göre birleşik destek alan hane sayısını gösteren toplulaştırılmış, alan düzeyinde bir açık veri kümesi yayımladı; yerel hayır kurumlarının kendi erişimlerini hedeflemesine yardım etmek ve seçilmiş meclis üyelerinin ortak programın tasarlandığı alanlara ulaşıp ulaşmadığını görmesine izin vermek için.

Bir yerel veri hakları savunucusu, bir üniversite araştırmacısıyla çalışırken, yayımlanan ilçe düzeyi rakamların ulaşım idaresinin ayrıca yayımlanmış, eşit derecede iyi niyetli bir açık veri kümesine — küçük alana göre sübvanse edilmiş ücret başvurularını gösteren — çapraz başvurulabileceğini ve bazı ilçeleri belirli ailelerin makul biçimde tanımlanabileceği kadar küçük hane sayılarına daraltabileceğini keşfetti; özellikle her iki veri kümesinin de tek haneli sayıda hane saydığı seyrek nüfuslu kırsal ilçelerde. Hiçbir veri kümesi tek başına açık edici değildi; birleştirildiğinde, en az nüfuslu alanlarda öyleydi. Kurumların ilk içgüdüsü, açık veri kümesini tümüyle geri çekmek, zaten sağlamaya başladığı hesap verebilirlik ve hayır kurumu hedefleme değerini yok edecekti. Bunun yerine aynı savunucuyla çalışarak, veri kümesini küçük sayılara kalibre edilmiş gürültü ekleyen bir diferansiyel gizlilik yaklaşımı kullanarak yeniden yayımladılar; geniş bölgesel örüntüleri tespit etmek için kullanışlılığını koruyarak, herhangi bir tek düşük nüfuslu ilçenin gerçek sayısını özgün yayımı açığa çıkaran çapraz başvuru saldırısını yenecek kadar belirsiz kılarak. Olay, kurumların kendi sonraki personel eğitiminde, kimliksizleştirmenin neden veri kümesinin kendisine yalıtılmış olarak değil kamuya başka neyin mevcut olduğuna karşı değerlendirilmesi gerektiğine dair kullandığı vaka çalışması oldu.

Dört sektör bakışı

Yerel yönetim

Bir yerel yönetim tipik olarak hizmet verdiği sakin başına ulusal bir organdan daha fazla sayıda ayrı, daha eski ve daha az entegre sistem işletir, çünkü onlarca yıllık ayrı ayrı satın alınmış bölümsel sistemler — konut, planlama, atık, sosyal bakım — nadiren birbirleriyle veri paylaşmak üzere kurulmuştur. Bu, birlikte çalışabilirliği herhangi bir dış olmadan önce gerçekten dahili bir savaş yapar: bir haftada üç belediye bölümüyle etkileşime giren bir sakin, hiçbirinin diğerlerinin zaten bildiğini göremediğini bulabilir. Yerel açık veri ise genellikle alışılmadık derecede doğrudan yurttaş değerine sahiptir — çöp toplama takvimleri, planlama başvuruları, yerel harcamalar — çünkü sakinler ve yerel gazeteciler onunla ulusal veri kümelerinin nadiren sunduğu bir özgüllük düzeyinde ilgilenir; bu, mütevazı, gündelik veri kümeleri için bile üst verinin ve güncelleme sıklığının doğru olmasının riskini yükseltir.

Merkezi yönetim

Ulusal yönetimler tipik olarak en eksiksiz veri yönetişimi ve birlikte çalışabilirlik araçları yelpazesini işletir — bir ulusal veri stratejisi, bakanlıklar arası tanımlayıcı şemaları, zorunlu açık veri portalları ve özel veri koruma düzenleyicileri — ama onlarca yıl ve yönetim boyunca birikmiş eski sistemlerin sayısı teknik birlikte çalışabilirliği tek seferlik bir proje değil kalıcı, pahalı bir arka plan görevi yapar. Ulusal açık veri programları orantısız yeniden kimliklendirme riski taşır, çünkü ulusal veri kümeleri gerçekten değerli olacak kadar büyük ve diğer ulusal sicillere bağlandığında bireyleri tanımlayacak kadar ayrıntılıdır; birkaç hükümetin giderek yayımladığı ulusal veri stratejisi belgeleri, kimliksizleştirmeyi politika bildiriminin altındaki bir uygulama ayrıntısı olarak ele almak yerine gizliliği koruyan ifşa tekniklerini açıkça adlandırır.

Sosyal sektör ve kâr amacı gütmeyen kuruluşlar

Bir kâr amacı gütmeyen kuruluş ya da hükümet dışı kuruluş (STK) nadiren açık veri yetkisine tabidir, ama fon sağlayıcılardan, düzenleyicilerden ve kamudan program verisinin şeffaf paylaşılması yönünde paralel bir beklentiyle giderek karşılaşır ve çoğu zaman — şiddet mağdurları, akut yoksulluk içindeki insanlar, belgesiz sakinler — yeniden kimliklendirme riskinin genel nüfus için bir hükümet veri kümesinde tipik olarak taşıdığından çok daha yüksek kişisel maliyet taşıdığı nüfuslarla çalışır. Veri paylaşım anlaşmaları burada orantısız biçimde önemlidir, çünkü bir kâr amacı gütmeyen kuruluş sıklıkla müşteri verisini hükümet fon sağlayıcılarıyla ya da ortak kuruluşlarla yazmadığı sözleşmeler altında paylaşır ve fonlamaya eklenen veri paylaşım koşullarını basitçe kabul etmek yerine amaç sınırlamasını müzakere etme kapasitesine ihtiyaç duyar. Daha büyük hükümet ya da hayırsever fon sağlayıcılar tarafından benimsenen birlikte çalışabilirlik standartları, küçük bir kuruluşun sınırlı teknik kapasitesi için gerçek bir yük olabilir; bu, standart benimsemeyi bedava saymak yerine adlandırmaya değer gerçek bir maliyettir.

Çok taraflı ve uluslararası

Çok taraflı kuruluşlar, çok farklı yönetişim olgunluğuna, istatistiksel kapasiteye ve gizlilik için yasal rejimlere sahip üye devletler boyunca veri toplar; bu da anlamsal birlikte çalışabilirliği — paylaşılan bir alanın gerçekte ne anlama geldiği üzerinde anlaşmayı — kalıcı bir diplomatik olduğu kadar teknik bir sorun yapar; "hane" ya da "işsiz" kadar temel bir terim ülkeler arasında o kadar farklı tanımlanır ki uluslararası istatistik kuruluşları, ülkeler arası veriyi gerçekten karşılaştırılabilir kılmak için yalnızca Statistical Data and Metadata Exchange (SDMX) biçimi gibi tüm standartlar sürdürür. Bu düzeyde açık veri, Konu 1.4 — Kamusal Mallar, Değerli Mallar ve Değer Çoğulculuğu'nda ortaya konan anlamda özellikle net bir kamusal mal olarak işler, çünkü hiçbir tek üye devletin küresel bir karşılaştırmalı veri kümesini tek başına fonlamak için teşviki yoktur, ama çok taraflı bir kuruluş bir tane yayımladığında her devlet ve araştırmacı yararlanır. Veri egemenliği kaygıları burada tek ülkeli bir bağlamdan daha derindir: bir üye devlet yasal olarak saklama hakkı olduğu veriyi paylaşmaya direnebilir ya da çok taraflı bir kuruluşun kendi ulusal rakamlarını nasıl sınıflandırdığına ya da toplulaştırdığına itiraz edebilir; bu da paylaşılan bir istatistiği kimin denetlediği yönetişim sorusunu onun nasıl değiş tokuş edildiğine dair teknik soru kadar sonuç doğurucu kılar.

Sık görülen başarısızlık biçimleri

Sessiz veri siloları. Sistemler bir kuruluş boyunca ortak bir tanımlayıcı ya da şema olmadan bağımsız olarak birikir ve maliyet, belirli bir vaka — bir koruma başarısızlığı, bir denetim, bir hizmet kesintisi — hızla üretilmesi imkânsız çıkan birleşik bir görünüm gerektirene kadar gizli kalır; o noktada silonun maliyeti bir anda görünür olur ve baskı altında düzeltmesi pahalıdır.

Anonimleştirme tiyatrosu. Bir veri kümesinin adları ve bariz tanımlayıcıları çıkarılır ve sonra yarı tanımlayıcıların ya da diğer mevcut veriye karşı bağlanma riskinin hiçbir değerlendirmesi olmadan yayımlanması güvenli sayılır. Maliyet, çoğu zaman kamuya açık ve utandırıcı biçimde, bir araştırmacı, gazeteci ya da savunucu yeniden kimliklendirmenin mümkün olduğunu gösterdiğinde ortaya çıkar; o noktada kuruluşun gizlilik konusundaki inandırıcılığı belirli veri kümesinin çok ötesinde zarar görür.

Sahibi olmayan yönetişim. Veri yönetişimi politikası kâğıt üzerinde vardır, ama hiçbir belirli kişi hiçbir belirli veri kümesinin kalitesinden ya da güncelliğinden hesap verebilir değildir; böylece standartlar sessizce çürür ve veri gerçekte destekleyemeyeceği bir karar için güvenilene kadar kimse fark etmez. Bu özellikle yaygın bir başarısızlıktır, çünkü politika belgesinin kendisi eksiksiz görünür ve altında gerçekten hesap verebilir kimsenin yokluğunu maskeler.

Kaynaklandırma olmadan yetkiyle birlikte çalışabilirlik. Ortak bir şema ya da tanımlayıcı şeması merkezî olarak zorunlu kılınır ama onu benimsemesi beklenen ekipler için hiç fonlanmaz; böylece uyum, gerçek, kullanılabilir birlikte çalışabilirlik yerine bir onay kutusu alıştırması olur — teknik olarak mevcut ama düzgün doldurulmamış bir alan. Maliyet, ortak bir standardın var olduğu yanlış hissidir; yalnızca birisi standartlaştırması gereken veriye gerçekten güvenmeye çalıştığında keşfedilir.

Açık yıkama. Bir kuruluş panolar ve özet görselleştirmeler yayımlar ve buna açık veri der; üçüncü bir tarafın yeni bir şey inşa etmek için ihtiyaç duyacağı altta yatan makine tarafından okunabilir veri kümesi yayımlanmamış ya da kimsenin pratikte yeniden kullanamayacağı bir biçimde yayımlanmış kalır. Bu, Konu 3.4 — Hesap Verebilirlik, Şeffaflık ve Meşruiyet'te tarif edilen şeffaflığın ve açıklığın görünümünü özü olmadan yakalar ve pano etkileyici göründüğü için çoğu zaman gerçek bir açık veri programı sanılır.

Olgunluk modeli

Kontrol listesi

• Kuruluşunuzun çekirdek veri varlıklarının her biri için yetkili kaynak sistemi belirleyin.
• Önemli olan her veri kümesinin adı belli, hesap verebilir bir sorumlusu olduğunu doğrulayın.
• Özel yapım bir şema tasarlamadan önce yeni bir veri projesi için paylaşılan bir şema ya da standardın zaten var olup olmadığını kontrol edin.
• Tanımlayıcı tasarımınızı onu kullanan sistemler boyunca kalıcılık ve tutarlılık açısından gözden geçirin.
• En az bir yinelenen manuel veya elektronik tablo temelli veri alışverişini yönetilen bir API ile değiştirin.
• Her etkin kuruluşlar arası veri paylaşım anlaşmasının amacını, yasal dayanağını ve bitiş tarihini belirttiğini ve güncel gerçek kullanımla eşleştiğini doğrulayın.
• Kişisel bilgi içeren herhangi bir veri kümesini yayımlamadan önce diğer kamusal veri kümelerine karşı makul bağlanma dahil bir yeniden kimliklendirme risk değerlendirmesi yürütün.
• Küçük nüfuslar ya da nadir özellikler içeren her yayıma k-anonimlik ya da diferansiyel gizlilik gibi resmî gizlilik koruyucu bir teknik uygulayın.
• Açık veri kataloğunuzun yalnızca dosya adlarını değil gerçek, güncel üst veriyi içerdiğini doğrulayın.
• Daha önce yayımlanmış veri kümelerini ortaya çıkan yeniden kimliklendirme riski açısından yeni mevcut dış veriye karşı gözden geçirin.
• Saklama kararlarının belgelenmiş ölçütlere karşı adı belli, hesap verebilir bir rol tarafından alındığını doğrulayın.
• Ekibinize yukarıdaki altı tartışma sorusunu sorun ve dürüst yanıtın resmî olandan nerede ayrıldığını kaydedin.

Temel kaynaklar

• International Open Data Charter, altı ilkesi ve varsayılan olarak açık yayımlama üzerine rehberliği.
• OECD Recommendation of the Council on Enhancing Access to and Sharing of Data (2021).
• US National Institute of Standards and Technology, Special Publication 800-226, Guidelines for Evaluating Differential Privacy Guarantees.
• US Census Bureau'nun ifşa önleme ve diferansiyel gizliliğin on yıllık nüfus sayımı verilerine uygulanması üzerine malzemesi.
• Cynthia Dwork'ün diferansiyel gizliliği biçimselleştiren temel çalışması ve istatistiksel ifşa denetimi üzerine daha geniş akademik yazın.
• Mark H. Moore'un stratejik üçgeni ve bu konunun üzerine inşa ettiği çerçeve olarak Konu 1.4 — Kamusal Mallar, Değerli Mallar ve Değer Çoğulculuğu'nda ortaya konan kamusal mallar mantığı.

Kaynakça

1. Data governance — Wikipedia — https://en.wikipedia.org/wiki/Data_governance
2. Data steward — Wikipedia — https://en.wikipedia.org/wiki/Data_steward
3. Interoperability — Wikipedia — https://en.wikipedia.org/wiki/Interoperability
4. Application programming interface — Wikipedia — https://en.wikipedia.org/wiki/Application_programming_interface
5. Metadata — Wikipedia — https://en.wikipedia.org/wiki/Metadata
6. Open data — Wikipedia — https://en.wikipedia.org/wiki/Open_data
7. Data re-identification — Wikipedia — https://en.wikipedia.org/wiki/Data_re-identification
8. K-anonymity — Wikipedia — https://en.wikipedia.org/wiki/K-anonymity
9. Differential privacy — Wikipedia — https://en.wikipedia.org/wiki/Differential_privacy
10. Privacy by design — Wikipedia — https://en.wikipedia.org/wiki/Privacy_by_design
11. Open Data Charter principles — International Open Data Charter — https://opendatacharter.org/principles/
12. Recommendation of the Council on Enhancing Access to and Sharing of Data (2021) — OECD Legal Instruments — https://legalinstruments.oecd.org/en/instruments/OECD-LEGAL-0463
13. Guidelines for Evaluating Differential Privacy Guarantees, SP 800-226 (Initial Public Draft) — US National Institute of Standards and Technology — https://csrc.nist.gov/pubs/sp/800/226/ipd
14. Disclosure avoidance and data stewardship — US Census Bureau — https://www.census.gov/about/policies/privacy/statistical_safeguards/disclosure-avoidance.html
15. Data.gov — US federal open data portal, General Services Administration — https://www.data.gov/