Düzenleme ve Kamusal Risk Yönetimi

Bu neden kamu değeri açısından önemlidir

Her düzenleyici, rahat bir çıkışı olmayan bir tuzağın içinde çalışır. Önlenebilir bir zarar gerçekleşirse, düzenleyici fazla gevşek olmakla suçlanır. Düzenleyici, sonradan güvenli ve yararlı olduğu gösterilen bir şeyi engeller ya da geciktirirse, işlere, tedavilere ya da yatırıma mal olan aşırı ihtiyatla suçlanır. İki başarısızlık da yalnızca geriye bakıldığında görünürdür; bu da düzenleyicinin gerçek kararının hiçbir zaman basitçe "güvenli ya da güvensiz" değil, "bu riskin ne kadarını taşımaya istekliyiz ve kimin yetkisiyle" olduğu anlamına gelir. Tahammülünü hiç yazıya dökmemiş bir kuruluş onu pahalıya keşfeder: bir şey ters gittiğinde ve bir soruşturma riskin kabul edilebilir olduğuna kimin karar verdiğini sorduğunda.

Risk iştahı beyanları ve risk kayıtları, bu tahammülü olaydan sonra değil önce açık kılmak için vardır. Müfettişler, vaka görevlileri ve nöbetçi yöneticiler tarafından zaman baskısı altında verilen özel, dağınık bir yargı çağrıları kümesini, kuruluşun sorumlu tutulabileceği ve savunabileceği bir beyan edilmiş konuma dönüştürürler. Düzenleyici tasarım aynı işi kuralın kendisi düzeyinde yapar: bir emir–komuta aracını ya da duyarlı, risk temelli bir aracı seçmek başlı başına bir risk kararıdır, yalnızca idari bir üslup meselesi değil. Bu konu düzenlemeyi ve risk yönetimini tek bir altta yatan sorunun iki ifadesi olarak ele alır: bir kamu kuruluşu, aynı zamanda önemsediği bir kamu değerinin peşinde ne kadar zarara tahammül edeceğine açıkça nasıl karar verir?

Bir düzenleyicinin o çağrıyı yapma yetkisi kendiliğinden verilmiş değildir; bu nedenle bu konu onu meşrulaştıran hesap verebilirlik yapılarının yanında durur (bkz. Konu 3.4 — Hesap Verebilirlik, Şeffaflık ve Meşruiyet) ve bugün belirlediği riskler çoğu zaman başka bir ekibin yarın için planladığı krizlerdir (bkz. Konu 3.12 — Kriz, Acil Durum ve Dayanıklılık Yönetimi).

Temel kavramlar

Düzenleme, bireylerin, firmaların ya da diğer kuruluşların davranışlarını kısıtlamak ya da yönlendirmek için bir tür otoriteyle desteklenen kuralların kullanılmasıdır. Kamu sektöründe harcama ve vergilendirmenin yanında çekirdek bir politika aracı olarak durur, ama harcamanın aksine tipik olarak maliyetlerini kamu kasası yerine düzenlenen tarafa yükler — tam da bu nedenle siyasi olarak çekici olabilir ve gerçek maliyetinin olduğundan az tahmin edilmesi kolaydır.

Düzenleyici kurumlar, finansal davranış, ilaçlar, gıda güvenliği ya da yapı denetimi gibi tanımlı bir alanda kuralları yazan, yöneten ve uygulayan organlardır. Tasarım seçimleri — bakanlardan ne kadar bağımsız oldukları, nasıl fonlandıkları, kararlarının ne kadar itiraz edilebilir olduğu — gözettikleri sektörlerce ele geçirilmeden kanıta dayanarak hareket edip edemeyeceklerini şekillendirir.

Emir–komuta düzenlemesi, ihlal eden firmanın sicilinden ya da gerçekte yarattığı riskten bağımsız olarak, tekdüze, buyurgan kurallar koyar ve her ihlali cezalandırır. Şeffaf ve denetlemesi kolaydır, ama sürekli dikkatli bir işletmeciye alışkanlık hâlinde ihlalci ile aynı muameleyi yapar; birincisinde uyum çabasını boşa harcar, ikincisini yeterince caydırmaz.

Duyarlı, risk temelli düzenleme, yanıtını düzenlenen tarafın değerlendirilmiş riskine ve uyum geçmişine göre farklılaştırır: iyi niyetli aktörler için hafif dokunuşlu katılım, tekrarlanan ya da kasıtlı uyumsuzluk için tırmanan yaptırımlar. Bu yaklaşımın Vikipedi'deki ele alınışı, düzenleyici risk farklılaştırması başlığı altında, onu Ian Ayres ve John Braithwaite'in, ikna ile başlayan ve yalnızca daha hafif araçlar başarısız olduğunda ruhsat geri çekmeye ya da kovuşturmaya tırmanan "uygulama piramidine" dayandırır. Düzenleyicinin yargısından ve verisinden sabit bir kural kitabından daha fazlasını ister; asıl maliyeti budur.

Düzenleyici etki analizi (DEA), düzenleyici etki değerlendirmesi de denir, bir hükümetin yeni bir düzenleme getirmeden önce ürettiği, sorunu, değerlendirilen seçenekleri ve her birinin beklenen maliyetlerini ve faydalarını ortaya koyan belgedir. Vikipedi'nin düzenleyici etki analizi maddesi onun birçok ülkeye yayılışını izler. Amacı, önerilen bir kuralın ödünleşimini benimsemeden önce görünür kılmaktır, zaten verilmiş bir kararı haklı çıkarmak değil — aşağıdaki başarısızlık biçimlerinin geri döndüğü bir ayrım.

Risk yönetimi, bir kuruluşun amaçlarına ulaşmasını engelleyebilecek şeyleri belirleme, değerlendirme ve denetleme disiplinidir. ISO 31000, bu disiplini yapılandırmak için en yaygın atıf yapılan uluslararası standarttır; risk yönetimini tek seferlik bir alıştırma değil yinelemeli bir süreç olarak — belirle, çözümle, değerlendir, ele al, izle — ele alır ve Birleşik Krallık'ın HM Treasury Orange Book'u dahil birkaç ulusal çerçeve onun yapısı üzerine kurulur.

Risk iştahı, bir kuruluşun amaçlarının peşinde, o riski azaltmak için harekete geçmeden önce kabul etmeye hazır olduğu risk düzeyidir. Bir risk iştahı beyanı bunu açık ve farklılaştırılmış kılar: bir halk sağlığı düzenleyicisinin hasta güvenliğine yönelik risk için sıfıra yakın iştahı, ama popüler olmayan, kanıta dayalı bir kararın itibar riski için çok daha yüksek iştahı olabilir.

Bir risk kaydı, belirlenen her riski, olasılığını ve etkisini, sahibini ve mevcut ya da planlanan hafifletmeleri listeleyen operasyonel araçtır. İyi kullanıldığında kaynak ve tırmandırma kararlarını yönlendirir; kötü kullanıldığında denetimler arasında kimsenin yeniden açmadığı bir elektronik tablodur.

İhtiyat ilkesi, bir eylem ya da politika ciddi ya da geri döndürülemez zarara dair şüphelenilen bir risk taşıdığında, tam bilimsel kesinliğin yokluğunun koruyucu önlemleri ertelemek için bir gerekçe olarak kullanılmaması gerektiğini savunur. Bazı formülasyonlarında ispat yükünü "harekete geçmeden önce bunun tehlikeli olduğunu kanıtla"dan "devam etmeden önce bunun yeterince güvenli olduğunu göster"e kaydırır — bilimsel belirsizlik ve potansiyel geri döndürülemezlik altında, örneğin yeni bir kimyasal, teknoloji ya da patojen için en çok önem taşıyan, gerçekten farklı bir varsayılan.

Orantılılık, bir düzenleyici yanıtın hedeflediği riski ele almak için gerekenden daha kısıtlayıcı olmaması gerektiği ilkesidir. İhtiyat ilkesi üzerindeki ana pratik ve yasal kısıttır: ihtiyat belirsizlik altında harekete geçmeyi haklı çıkarır, ama orantılılık yine de bu konuda ne kadarını yapmaya hakkınız olduğunu ve ne kadar süreyle olduğunu yönetir.

İyi uygulamalar

1. Bir risk iştahı beyanını ihtiyaç duymadan önce yayımlayın. Yalnızca risk ekibinizle değil yönetim organınızla taslak hâline getirin; böylece zor bir karar geldiğinde zarara tahammül, olay ortasında kamusal baskı altında değil sakin koşullarda belirlenmiş olur.
2. Düzenleyici aracı kurumsal alışkanlığa değil risk profiline uydurun. Emir–komuta kurallarını, yapısal güvenlik gibi tekdüze uyumun gerçekten pazarlıksız olduğu risklere saklayın ve düzenlenen nüfusun uyum geçmişinin geniş ölçüde değiştiği yerde risk farklılaştırmalı yaklaşımlar kullanın.
3. Düzenleyici etki değerlendirmesini kararı sonradan gerekçelendirmek için değil karardan önce yürütün. Bulgularının öneriyi hâlâ değiştirebileceği kadar erken görevlendirin ve gerekçenin kontrol edilebilir olması için kuralla birlikte yayımlayın.
4. Değerlendirmeyi kuralın büyüklüğüne göre boyutlandırın. Küçük bir teknik değişiklik, bütün bir sektörü yeniden şekillendiren bir kuralla aynı analitik ağırlığa ihtiyaç duymaz; sabit, orantısız bir süreç yalnızca personele onu bir biçimsellik olarak görmeyi öğretir.
5. Risk kaydını canlı, sahipli bir belge olarak tutun. Her girdiye adı belli bir sahip atayın, bir gözden geçirme tarihi belirleyin ve hareketi — yeni riskler, kapanan riskler, kaçırılan hafifletmeler — yalnızca bir denetçi sorduğunda değil sabit bir döngüde kurula raporlayın.
6. İhtiyat ilkesi her işleme konduğunda bir orantılılık sınavı uygulayın. Hangi zarar kanıtının var olduğunu, hangi daha az kısıtlayıcı seçeneklerin düşünüldüğünü ve kısıtlamanın ne zaman gözden geçirileceğini açıkça belirtin; böylece ihtiyat bir refleks veto yerine gerekçeli bir yargı olarak okunur.
7. Her önemli düzenlemeye bir gün batımı ya da gözden geçirme tarihi koyun. Gözden geçirilmeyen kurallar kaldırıldıklarından daha hızlı birikir ve ele aldıkları risk gerilemiş olsa bile uyum yükü büyür.
8. Standart belirlemeyi vaka vaka uygulama kararlarından ayırın. Uygulama seçimlerini kendi kayıtları üzerinden gözden geçirilebilir tutun; böylece bir düzenleyicinin genel kuralları ve tartışmalı bir vakadaki kararı aynı şeymiş gibi yargılanmaz ya da savunulmaz.
9. Düzenleyici ele geçirilmeye karşı kasıtlı olarak korunun. Kıdemli personeli sonradan düzenleyecekleri sektörlerden uzağa döndürün, dış çıkarları açıklayın ve düzenleyiciyi gözettiği sektöre uyguladığı ücret ya da cezalardan bağımsız olarak fonlayın.
10. Düzenleyiciyi düzenlenen sektörün dışındaki bir organa karşı hesap verebilir kılın. Düzenleyicinin kararlarını sorgulayabilen bir itiraz yolu, bir müfettişlik ya da bir yasama komitesi, risk yargılarını dürüst tutar (bkz. Konu 3.4 — Hesap Verebilirlik, Şeffaflık ve Meşruiyet).
11. Risk kaydının tepesini acil durum planlamasına bağlayın. Bir risk kaydındaki en yüksek olasılıklı, en yüksek etkili girdiler çoğu zaman kriz ve süreklilik planlamasının prova etmesi gereken senaryolardır; bu nedenle iki işlev paralel belgeler sürdürmek yerine aynı belgeyi okumalıdır (bkz. Konu 3.12 — Kriz, Acil Durum ve Dayanıklılık Yönetimi).

Ekibinizle tartışılacak sorular

Kendi risk iştahımızı biliyor muyuz, yoksa olay olay mı keşfediyoruz? Odadaki kimse kuruluşun çekirdek işlevlerinde ne kadar riski taşımaya hazır olduğunu bir cümleyle tarif edemiyorsa, her zor çağrı sıfırdan, o sırada nöbette kim varsa o tarafından yapılıyordur. Bu, benzer vakalar arasında tutarsız kararlar üretir ve kuruluşu bir organ olarak hiç gerçekten uzlaşmadığı yargı çağrılarını savunmak zorunda bırakır. Bugün nerede yazılı bir risk iştahı beyanı olduğunu, kim tarafından onaylandığını ve en son ne zaman okunmamış bir politika belgesi olarak bırakılmak yerine gerçek bir karara karşı sınandığını sorun.

Düzenleyici araçlarımızdan hangileri kasıtlı tasarımla değil alışkanlıktan emir–komuta? Tekdüze kuralların yazılması ve savunulması farklılaştırılmış olanlardan daha kolaydır; kuruluşların düzenlenen nüfusun risk profilinin muazzam ölçüde değiştiği yerlerde bile onlara varsayılan olarak başvurmasının nedeni budur. Başlıca düzenleyici yetkilerinizi gözden geçirin ve her biri için risk temelli ya da duyarlı bir alternatifin hiç düşünülüp düşünülmediğini ya da mevcut aracın basitçe sorulan sorudan öncesine ait olup olmadığını sorun.

Risk kaydımızı en son ne zaman güncelledik ve üzerindeki her girdinin sahibi kim? Adı belli sahipleri olmayan ya da son denetimden beri hareket etmemiş bir kayıt risk yönetmiyordur — riskin bir zamanlar tartışıldığını belgeliyordur. Ekipten kaydı toplantıda canlı açmasını ve ilk beş girdiyi açıklamasını isteyin: ne değişti, hangi hafifletme vadesi geldi ve bir sonraki gözden geçirmeden önce kimse harekete geçmezse ne olacak.

İhtiyat ilkesini nerede işleme koyduk ve bu kararı bugün orantılı olarak savunabilir miydik? İhtiyat işleme koymak kolay ve geri almak zordur, çünkü bir koruyucu önlemi tersine çevirmek, kanıt ilerlemiş olsa bile her zaman uyanıklığı gevşetmek gibi görünür. İhtiyat gerekçesi altında yürürlükte olan canlı kısıtlamaları listeleyin ve her birinin hâlâ belirtilmiş bir gözden geçirme tarihi ve belirtilmiş bir kanıt temeli olup olmadığını, yalnızca kurumsal atalet onu yürürlükte tutmuyor mu diye kontrol edin.

Düzenleyici işlevimizi kim hesap verebilir tutuyor ve bu düzenleme gerçekten işliyor mu? Yalnızca kendisine hesap veren bir düzenleyici, zamanla her gün uğraştığı sektörün tercihlerine doğru kayacaktır, çünkü ona düzenli geri bildirim veren tek kitle odur. İtiraz yolunuzun, gözetim komitenizin ya da müfettişliğinizin son birkaç yılda bir kararı anlamlı biçimde değiştirip değiştirmediğini ya da hiç sınanmadan kâğıt üzerinde var olup olmadığını tartışın (bkz. Konu 3.4 — Hesap Verebilirlik, Şeffaflık ve Meşruiyet).

Risk kaydımız acil durum planımızla konuşuyor mu, yoksa ikisi farklı silolarda mı yaşıyor? Risk kayıtlarını risk ve uyum ekipleri yazar; acil durum planlarını dayanıklılık ekipleri yazar; çok sık, hiçbiri diğerinin belgesini okumaz; böylece bir risk kaydının olası ve ağır olarak işaretlediği senaryo, acil durum planının prova ettiği senaryo olmaz. Risk kaydınızın tepesi ile son tatbikatınızdaki senaryoların aynı liste olup olmadığını ve değilse nedenini sorun (bkz. Konu 3.12 — Kriz, Acil Durum ve Dayanıklılık Yönetimi).

Uygulamada: bir kamu değeri örneği

Aşağıdaki senaryo tümüyle kurgusaldır, herhangi bir gerçek düzenleyicinin iç karar vermesinin raporu değil bir örüntünün örneğidir.

Kıyı bölgesindeki bir su ürünleri düzenleyicisi — kurgusal Estuary Fisheries Authority diyelim — bir balık çiftliği işletmecisinden, birkaç başka ülkede zaten ticari olarak kullanılan, daha yüksek verim ve daha küçük deniz tabanı ayak izi vaat eden yeni bir açık deniz midye-ve-balık birlikte yetiştirme tekniğini devreye sokmak isteyen bir başvuru alır. Düzenleyicinin kendi deniz biyologları tek bir açık soruyu işaretler: teknik yerel besin akışlarını, başka yerlerdeki az sayıda çalışmada yakındaki yabani kabuklu deniz ürünleri yataklarına zararlı alg patlamalarıyla ilişkilendirilmiş biçimlerde değiştirir. Kanıt işaret edicidir, kesin değildir ve bölgenin yabani kabuklu deniz ürünleri balıkçılığı ekonomik ve ekolojik olarak önemlidir.

Tamamen ihtiyatlı bir içgüdü altında kurum, bilim netleşene kadar ruhsatı reddedebilir; bu yıllar alabilir ve işletmeciye zaten taahhüt edilmiş bir yatırıma, bölgeye ise tekniğin getirebileceği işlere ve ihracat gelirine mal olur. Tamamen izin verici bir içgüdü altında, hiçbir zararın kanıtlanmadığı gerekçesiyle başvuruyu onaylayabilir ve endişe verici çalışmalar genelleşirse yabani balıkçılığa yönelik riski kabul edebilir. İkisi de tek başına, kurumun — hâlâ yazılmamış — risk iştahının biri doğrudan sorsa gerçekte ne diyeceğini yansıtmaz.

Bunun yerine kurumun ruhsatlandırma başkanı karar verilmeden önce üç adımda ısrar eder. Birincisi, onaylama, reddetme ve koşullu onay seçeneklerini mevcut en iyi kanıta karşı, tekniği zaten kullanan ülkelerden daha fazla izleme verisi çağrısı dahil karşılaştıran orantılı bir düzenleyici etki değerlendirmesi yürütülür. İkincisi, başvuru kurumun risk kaydında yeni bir girdi olarak kaydedilir; atanmış bir sahip, alg patlaması senaryosu için belirtilmiş bir olasılık ve etki derecesi ve herhangi bir onaya yerleştirilmiş bir hafifletme planı ile — sabit bir izleme rejimi, askıya alma için tanımlı tetikleyici eşikleri ve on iki ay sonrası için bir gözden geçirme tarihi. Üçüncüsü, izleme koşulu ve askıya alma tetikleyicisi olan bir ruhsat kapalı bir karar değil sürekli bir risk biçimi olduğundan, kurum bölgesel dayanıklılık ortaklığını bilgilendirir; böylece alg patlaması senaryosu yalnızca ruhsatlandırma ekibince bilinmek yerine alanın çevresel acil durum planlamasında görünür.

Kurum koşullu bir ruhsat verir: zorunlu izleme, düşük ama açık bir askıya alma eşiği ve bir yıl sonra kanıtı gözden geçirmeye dair kamusal bir taahhütle onay. Karar ne kanıtlanmamış korkunun yönlendirdiği genel bir "hayır" ne de gerçek bir sinyali görmezden gelen sessiz bir "evet"tir. Belirtilmiş bir risk iştahıdır — yabani balıkçılığa yönelik bir miktar risk, izlendiği ve geri döndürülebilir olduğu sürece bölgenin ekonomik yararı karşılığında kabul edilebilirdir — tutarlı biçimde uygulanmış ve bir sonraki ruhsatlandırma görevlisinin ve bir sonraki denetimin bulabileceği yere yazılmıştır.

Dört sektör bakışı

Yerel yönetim

Yerel düzenleyiciler — çevre sağlığı, ticaret standartları, yapı denetimi, ruhsatlandırma — aynı tesislerle ve aynı işletmecilerle tekrar tekrar ilgilenir; bu da duyarlı, risk temelli düzenlemenin en iyi çalıştığı koşuldur: bir yerel müfettiş ilk kez kâğıt işi kusurunu, halk güvenliğine kalıcı bir riskten inandırıcı biçimde ayırt edebilir. Pratik kısıt kapasitedir: yüzlerce ruhsatlı tesis boyunca, uygulama vaka işinin üzerine gerçekten canlı bir risk kaydı sürdüren küçük bir meclis ekibi, çok daha büyük bir ulusal organdan ithal edilmiş bir şablon değil, gerçekten kullanılabilecek kadar basit bir kayda ihtiyaç duyar.

Merkezi yönetim

Ulusal ekonomik ve güvenlik düzenleyicileri — rekabet kurumları, finansal davranış düzenleyicileri, ilaç kurumları, sağlık ve güvenlik organları — tam bir düzenleyici etki değerlendirmesinin standart pratik ve çoğu zaman yasal gereklilik olduğu bir ölçekte ve ihtiyat ilkesinin ilaçlar ve gıda güvenliği gibi alanlar için açıkça yasada göründüğü bir ölçekte çalışır. Bir ülkenin karşılaştığı en yüksek olasılıklı ve en yüksek etkili riskleri derleyen ulusal risk kayıtları, ulusal sivil acil durum planlamasına doğrudan bir girdidir (bkz. Konu 3.12 — Kriz, Acil Durum ve Dayanıklılık Yönetimi); bu da kaydı güncel tutma disiplinini yalnızca düzenleyici işlerin bakımı değil ulusal dayanıklılık meselesi yapar.

Sosyal sektör ve kâr amacı gütmeyen kuruluşlar

Kâr amacı gütmeyen kuruluşlar ve hükümet dışı kuruluşlar bu konunun her iki tarafında durur: hayır kurumu, koruma ve bağış toplama kurallarına tabi olarak düzenlenen organlardır ve kendi risk kayıtlarını ve risk iştahı beyanlarını tutması gereken yönetim kurulları olan risk yöneten kuruluşlardır. Koruma, ihtiyat ilkesinin bu sektörde en keskin göründüğü yerdir — savunmasız bir kişiye yönelik geri döndürülemez zarar, belirli bir iddiaya dair gerçek belirsizlik içinde bile çok düşük bir risk iştahını haklı çıkarır — orantılılık ise büyük bir kurum için tasarlanmış uyum yükünü bir avuç ücretli personeli olan küçük, gönüllülerce yürütülen bir hayır kurumuna dayatmaya karşı savunur.

Çok taraflı ve uluslararası

Uluslararası kuruluşlar çoğunlukla standartları doğrudan uygulamak yerine belirler; kabul edilen kuralları uyarlamak ve uygulamak için ulusal hükümetlere dayanır — gıda güvenliği standartları, deniz ve havacılık güvenliği kodları ve uluslararası çevre anlaşmaları tipik örneklerdir. İhtiyat ilkesinin uluslararası hukukta açık bir yuvası vardır, en görünür biçimde Rio Çevre ve Kalkınma Bildirgesi'nde, ama uygulama ulusal uygulamaya bağlı olduğundan, pratikte risk iştahı hâlâ üye devlete göre değişir; altta yatan standart paylaşılsa bile gerçek parçalanma üretir.

Sık görülen başarısızlık biçimleri

Düzenleyici ele geçirilme. Bilgi, personel ya da fonlama için düzenlenen sektöre bağımlı bir düzenleyici, yolsuzluk gibi görünen hiçbir tek karar olmadan o sektörün kabul edilebilir risk görüşünü kademeli olarak benimser. Maliyet, düzenleyicinin acil saymayı bıraktığı bir risk ölçekte gerçekleştiğinde, yıllar sonra ortaya çıkar.

Zombi risk kaydı. Bir kayıt oluşturulur, bir kez doldurulur ve sonra yalnızca bir denetçi istediğinde güncellenir. İşlev olmadan risk yönetimi görünümü verir: listelenen risklerin ve hafifletmelerinin hâlâ gerçekliği yansıtıp yansıtmadığına bir döngüde fiilen karar veren yoktur.

İhtiyatçı felç. İhtiyat ilkesi bir orantılılık sınavı, belirtilmiş bir kanıt eşiği ya da bir gözden geçirme tarihi olmadan işleme konur ve gerekçeli bir duraklamayı süresiz bir engele dönüştürür. Gerçekten yararlı yenilik — yeni bir tıbbi teknik, daha temiz bir endüstriyel süreç, daha verimli bir teknoloji — zarar kanıtı güçlü olduğu için değil, bir ihtiyatlı kısıtlamayı tersine çevirmek siyasi olarak her zaman uyanıklığı gevşetmek gibi göründüğü için gecikir veya terk edilir.

Sonradan yapılan etki değerlendirmesi. Bir düzenleyici etki değerlendirmesi siyasi karar zaten alındıktan sonra, seçimi bilgilendirmek yerine bir kâğıt izi oluşturmak için yazılır. Seçenek analizi güvenilir biçimde sponsorun zaten seçtiği seçeneği kayırır; bu saptanabilir ama nadiren itiraz edilir.

Gün batımsız düzenleyici sürünme. Her yeni soruna yanıt olarak yeni kurallar eklenir, ama eski kurallar nadiren yürürlükten kaldırılır; böylece tek tek riskler gerilese bile kümülatif uyum yükü büyümeyi sürdürür. Bir gün batımı hükmü ya da eşdeğer bir gözden geçirme mekanizması olmadan, belirli bir kuralın hâlâ maliyetini hak edip etmediği sorusuna kimse sahip olmaz.

Silolaşmış risk yönetimi. Risk kaydı risk veya uyum işleviyle yaşar; acil durum planı dayanıklılık işleviyle yaşar; ikisi nadiren uzlaştırılır. Bir risk kaydının olası ve ağır olarak işaretlediği senaryo, o zaman acil durum planlama ekibinin en son prova ettiği tatbikatta yoktur (bkz. Konu 3.12 — Kriz, Acil Durum ve Dayanıklılık Yönetimi).

Hesap vermeyen düzenleyici. Çalışan bir dış denetimi olmayan uygulama gücü — hiç kullanılmayan bir itiraz yolu, hiç toplanmayan bir gözetim komitesi, hiç denetlemeyen bir yasama organı — bir düzenleyicinin risk yargılarını, onları veren kuruluşun dışında hiç kimsenin sınamadığı bırakır (bkz. Konu 3.4 — Hesap Verebilirlik, Şeffaflık ve Meşruiyet).

Olgunluk modeli

Kontrol listesi

• Yönetim organınızla bir risk iştahı beyanı taslağı hazırlayın ve yayımlayın.
• Her girdi için adı belli bir sahip ve gözden geçirme tarihi olan bir risk kaydı oluşturun veya yenileyin.
• Her düzenleyici yetkiyi araç türüne göre — emir–komuta ya da risk temelli — sınıflandırın ve hedeflediği riske uyduğunu kontrol edin.
• Önemli bir kuralı benimsemeden veya yenilemeden önce kuralın ölçeğine göre boyutlandırılmış bir düzenleyici etki değerlendirmesi yürütün.
• İhtiyat ilkesi işleme konduğunda belirtilmiş bir kanıt temeli ve gözden geçirme tarihiyle bir orantılılık sınavı uygulayın.
• Her yeni düzenlemeye bir gün batımı ya da gözden geçirme tarihi koyun.
• Düzenleyicinizin hesap verebilirlik yolunun düzenlediği sektörden bağımsız olduğunu doğrulayın (bkz. Konu 3.4 — Hesap Verebilirlik, Şeffaflık ve Meşruiyet).
• Risk kaydınızın en üstteki girdilerini acil durum ve iş sürekliliği planlarınıza bağlayın (bkz. Konu 3.12 — Kriz, Acil Durum ve Dayanıklılık Yönetimi).
• Risk iştahı ihlallerini yalnızca risk veya uyum ekibine değil kurula raporlayın.
• Tüm risk kaydını yalnızca bir olaydan sonra değil sabit bir aralıkta gözden geçirin.
• Personelin kuruluşun risk iştahını bir cümleyle adlandırıp adlandıramayacağını kontrol edin; adlandıramıyorlarsa beyanı pratikte yayımlanmamış sayın.

Temel kaynaklar

Ian Ayres ve John Braithwaite'in Responsive Regulation: Transcending the Deregulation Debate (1992) kitabı, bu konunun temel kavramlarında özetlenen uygulama piramidinin ve risk farklılaştırmalı uygulamanın temel anlatımı olmayı sürdürür. Cass Sunstein'ın Laws of Fear: Beyond the Precautionary Principle (2005) kitabı, ihtiyat ilkesinin sınırlarının, özellikle asimetrik biçimde işleme konma eğiliminin standart eleştirel ele alınışıdır. ISO 31000, risk yönetimi yapısı için başvuru uluslararası standardıdır; Birleşik Krallık HM Treasury Orange Book'u benzer bir yapıyı özellikle devlet kurumları için uyarlar. Avrupa Çevre Ajansı'nın Late Lessons from Early Warnings raporu, ihtiyatı ihmal etmenin ve yanlış uygulamanın maliyetine dair vaka çalışmalarını derler. Birleşik Krallık'ın Better Regulation Framework'ü ve Legislative and Regulatory Reform Act 2006, düzenleyicilere yasa ve rehberlik tarafından yüklenen orantılılık ve etki değerlendirmesi görevlerinin işlenmiş, kontrol edilebilir bir örneği olarak bu konuda kullanılır; eşdeğer çerçeveler birçok başka yargı alanında vardır.

Kaynakça

1. Regulation — Wikipedia — https://en.wikipedia.org/wiki/Regulation
2. Regulatory agency — Wikipedia — https://en.wikipedia.org/wiki/Regulatory_agency
3. Regulatory capture — Wikipedia — https://en.wikipedia.org/wiki/Regulatory_capture
4. Regulatory impact analysis — Wikipedia — https://en.wikipedia.org/wiki/Regulatory_impact_analysis
5. Regulatory risk differentiation — Wikipedia — https://en.wikipedia.org/wiki/Regulatory_risk_differentiation
6. Risk management — Wikipedia — https://en.wikipedia.org/wiki/Risk_management
7. Risk appetite — Wikipedia — https://en.wikipedia.org/wiki/Risk_appetite
8. Risk register — Wikipedia — https://en.wikipedia.org/wiki/Risk_register
9. ISO 31000 — Wikipedia — https://en.wikipedia.org/wiki/ISO_31000
10. Precautionary principle — Wikipedia — https://en.wikipedia.org/wiki/Precautionary_principle
11. Proportionality (law) — Wikipedia — https://en.wikipedia.org/wiki/Proportionality_(law)
12. Sunset provision — Wikipedia — https://en.wikipedia.org/wiki/Sunset_provision
13. Better Regulation Framework — UK Government — https://www.gov.uk/government/publications/better-regulation-framework
14. Legislative and Regulatory Reform Act 2006 — UK Public General Acts, legislation.gov.uk — https://www.legislation.gov.uk/ukpga/2006/51/contents
15. Orange Book: Management of Risk – Principles and Concepts — HM Treasury — https://www.gov.uk/government/publications/orange-book
16. Late Lessons from Early Warnings: Science, Precaution, Innovation (EEA Report 1/2013) — European Environment Agency — https://www.eea.europa.eu/publications/late-lessons-2